İsyan etmiyorum ama çok bunalımdayım ne yapabilirim ben?

Dünyaya gözlerimi bedensel engelli olarak açtım yetmiyormuş gibi cahil bir ailemle yaşıyorum baba desen ayrı dert anne desen.. Yani hiç bir konuda şanslı değilim öyle mutsuzum ki kardeşlerimi bile kıskanıyorum özgür olmalarını canı istediği zaman dışarı çıkıyorlar arkadaşlarıyla buluşuyorlar kafa dağıtıyorlar. Ben ise en fazla aylık çıkıyorum oda annemle  Cehennem gibi hayatım var sabah uyanıyorum gökyüzünde ki parlaklığı görünce kalbim sıkışıyor Bazı engellilere bakıyorum da ne kadar şanslılar. Benim engellim galiba ailemle hep onların yüzünden mutsuzum ayağa kalkamadım iyileşemedim. Kendime kıyamıyorum da balkona bakıyorum asagıya ama yok işte cesaret yok…. Yaş olmuş 26 insanın güzel anıları olmaması ne kötü bir şeymiş meğer. Küçücük şeylere bile mutlu olacak bir insanım ben