10 üzerinden kaç kötüyüm?

Birkaç gün evvel doğum günümdü ailem alttan alttan kutlicaz mesajları veriyordu ben de bunu anlayarak sakın tahmin ettiğim şeyi yapmayın, kutlamayın doğum günümü diye bastıra bastıra söyledim. Zaten onlar da kutlamak için yanıp tutuşmuyorlar da işte... Şuana kadar hep ailecek kutlardık ama son zamanlarda bundan nefret etmeye başladım. Birkaç gün önce o kadar uyarmama, defalarca söylememe rağmen gidip, fotoğraf bastırıp özene bezene pasta hazırlatmışlar. Normal pasta olsa o kadar tepki vermezdim ama o fotoğrafı görünce sinir küpüne döndüm ve onlara sadece süslü bir pasta için bağırıp çağırdım. Geceyi zehir zıkkım ettim. Eminim ki saçma bulacaksınız ama ben ne o pastayı ne hatırlanmayı hak etmiyorum çünkü son zamanlarda aileme kötü davranıyorum. Sınava hazırlık sürecindeyim (2 senedir) psikolojim bozuk, kaygıdan stresten bitik durumdayım ve bir o kadar öfkeliyim ve tüm sinirimi ailemden çıkarıyorum tabi onlar da sütten çıkmış ak kaşık değiller ama şu durumda bir suçlu aramak saçma.

Tepkimin bir diğer sebebi sürekli evdeyim, yatıyorum, kalkıyorum, arada ders çalışıyorum, evdeki hiçbir işe dokunmuyorum sadece kendi kirlettiklerimi topluyorum arada bir aileminkine de dokunduğum oluyor ama genel anlamda evin işe yaramazı ve tembeli benim. Kardeşimse staja başladı çalışıyor bir şeyler kazanıyor, eve katkısı büyük. Bu arada onu asla kıskanmıyorum içten içe tebrik de ediyorum özgüveni gerçekten çok arttı ve bu beni gerçekten mutlu ediyor fakat annem onu kıskanmamı mı istiyor bilemiyorum ama sürekli işte kardeşin uyayacak ışığı kapat, kardeşin şöyle onu yap, kardeşin böyle onu getir, onun boş günü yok çok dolu geçen bunu söylerken öyle bir kahkaha attı ki pis pis. Sanırım benim düşüşümden zevk alıyor. Şunu da eklemeliyim ki ben onlara taa yazın sonunda hafta sonu günlük işler bulursanız çalışmak istiyorum dedim çünkü evde yat yat vicdan azabından kuduruyorum ama bunu tınlamadılar bile. E kendin bulsaydın diyecek olursanız yazın böyle bir şeye giriştim fakat ailem iş mesajlaşmalarımı okuduğu an çalışmanı istemiyoruz dediler ben de birkaç yere gitmeye çalıştım ama yeri bulamadım ailem destek vermedi derken motivasyon düştü öyle kaldı.

Her neyse o akşam babam pastaneden pastayı isteksizce almaya giderken anneme "E Ali (kardeşim) ne olacak" dedi. Kardeşimin doğum günü de 1 hafta sonra ve ona pasta alacak para kalmadı. Annem de "O istemiyor" dedi bunu duydum ve çanlar orada ötmeye başladı. Zaten hak etmiyorum, üstüne onlara kötü davranıyorum gidip de sadece bana pasta almak ne! Neden benim hayırlarım bu kadar önemsiz kalıyor. Ne yapmaya çalışıyorlar anlamıyorum istemiyorum dedim defalarca duvara konuşmuşum belli ki. İlgi çekmek istiyor konumuna düşürüyorlar beni. Ben onlara bana süslü püslü pasta alsınlar ya da sürekli benimle ilgilensinler diye tavır koymuyorum ki. Sadece yalnız olmak istiyorum kimse bir şey sormasın etmesin istiyorum bu kadar. Zaten şurada kalmış 4 ay sonra defolup gidicem. Off bilmiyorum. Gerçekten ne yaptığımı ne ettiğimi bilmiyorum.