23 yaşında evlenemeyen kız evde mi kalır?

Türk kadının çoğunun annesiyle derdi var. Anneyi memnun etmek veya annesi gibi olmamak üzerine bilinç altına yerleşmiş arazlar, kadın 30’lu yaşlara geldikçe su üstüne çıkmaya başlıyor. :) :) Ne yaşamış olursa olsun, kolunda evleneceği bir adamla ailesinin karşısına çıkmayı, kadın bir arınma ve başarısını ispatlama gibi algılıyor. Geleneksel aileler için kızlarını baş göz etmek önemli. Sanki ele güne karşı “Bakın bizim kızımız o kadar düzgün ve iffetli ki, bir erkek onu evlenmeye layık buldu” diyebilecekler ve bu durum aslında onların kızlarını ne kadar düzgün ve evlenilesi yetiştirdiklerini ispatlayacak. Hem “30 yaşıma geldim artık karışmayın bana” diye asileşen kızları, artık kendi sorumluluklarından çıkıp kocalarının sorumluluk alanına girecek. Oh ne rahatlama. Biraz da kocası “oraya gitme, bunu giyme” desin. O da kırsın dizini otursun. Hem bak komşunun kızı, kardeşinin kızı, eltisinin kızı ….. hepsi evlendi. “Senin kız evde kaldı. Hayırdır?” demezler mi. :) Baba aynı şeyleri düşünse de kızıyla yüz göz olmamak adına geri çekilip genelde anneye devreder bu konuyu. Anne baskısı bu kadar yoğun olunca, 30’lu yaşlardaki kadınların anneleriyle yaşadıkları bütün sevgi, korku, inatlaşma vs. bağları ortaya çıkar. :) İç sesi “Sen evde kalmadın. Daha doğru insanı bulamadın ” dese de anneyi mutlu etme iç güdüsü ağır basmaya başlar. Ya da tam tersi, kendi özgürlüğünü alabilmek adına, bu güne kadar gezdikleri, giydikleri yüzünden annesiyle hep itişmiş durmuştur. Şimdi annesinin “gördün mü bak” kelimeleriyle başlayacak cümlelerinin altında kalmamasının, rahatlığının evliliğine engel olmadığını ispat etmesinin tek yolu evlenmektir. Zaten içten içe korkar annesinin haklı olmasından. :)