Öz aile tarafından küçük yaştan itibaren aşağılamak?

Kendimi bildim bileli sevilmeyen, başım okşanmayan, daha sarılmayı ve öpmeyi bile bilmeyen, şevkatten yoksun, olabildiğince ailem tarafından yaşıtlarımın yanında ezilen, sanki evlatlıkmış gibi muamele gören birisiyim. Ağzımla kuş tutsam yaranamıyorum. "Bana mı tuttun, ne yapalım, tebrik mi edeceğiz bir de" gibisinden cümleler duyacağınız kesin. Daha bu satırlara sığdıramayacağım çok şeyler var ama susuyorum. Susuyorum, evet. Ne derlerse susuyorum. Hâlâ da o aşşağılanan ben susuyorum. Daha iki dakika önce yine aşşağılandım. İçim yanıyor, gururuma yediremiyorum artık. Bununla birlikte pek çok gelişen psikolojik sorunlarım da var tabiki. Yüksek derece anksiyete bozukluğum var. Belki de bilmediğim daha neler neler. Yaşamdaki hiçbir şey beni bağlamıyor artık. Lise yıllarında sadece bir kızı sevmiştim, beni ayakta tutan tek kişi o idi. O da bir Ekim ayının akşam üzeri terketti gitti ve yapayalnız bir şekilde ortada kaldım. Benimle şimdi yeni bir sayfa falan muhabbetine girmeyin. Şehri terket falan da demeyin. Gidecek bir yerim yok çünkü. Çaresizlik işte. Ne anlatılıyor, ne de yaşanılıyor. Hayatın bu vakitten sonra yüzüme güleceği de yok zaten. Dersler desen odaklanma sorunlarım hat safhada. Olmuyor. Hiçbir şey rayında gitmiyor. rayında gitmeyen bu hayatı da artık uçurumdan atma vakti geldi. Sadece şu kanayan yüreğimin dertlerini dökmeye geldim bu uygulamaya. İyi akşamlar dilerim