Sadece ölmeyi bekliyorum?

lutfen okur musunuz? merhaba kendimi o kadar caresiz hissediyorum ki gelip buraya yazmak istedim cunku anlatacak kimsem yok. 20 yasindayim 12. sinifta annemin kanser oldugunu ogrendim bu hayatimin soku oldu tabi cok canim yandi annem uzulmesin, kardesimin yaninda guclu durayim diye hic kimseye belli edemedim icime attim hep ve bunu hala icimden atamiyorum. ailem beni gamsiz biri saniyor ama ben cok uzuluyorum aslinda sadece onlari uzmemek icin kendimi tutuyorum. aslinda abim de var ama nedense hic onun kardesiyimis gibi hissedemedim hic onun icin hayatina sonradan giren insanlar daha degerli bir gun bile nasilsin iyi misin demedi ama buna gercekten ihtiyacim vardi. 20 yasindayim ama hala universite sinavina hazirlaniyorum bundan once dershaneye gitmedim bu yil yazildim bir yere calismaya baslayali bir ay oldu bugun denemeye girdim babama guzel gecmedi diyince bana hakaret etti canım oldugumu soyledi bu daha cok kirdi acikcasi. ama bunu anlatacak kimsem yok arkadaslarima anlatinca kendimi aciz gibi hissederim diye anlatamiyorum. babam beni dershaneye gittigim icin kardesimi etute gonderemedigibi soyledi ben ona sadece yükmüsüm. bilmiyorum belki okuyunca size cok basit gelecek ama cok degersiz hissettiriyor. ne yapacagimi bilmiyorum sadece olmeyi bekliyorum. bir oneriniz varsa dinlerim. okudugunuz icin tesekkur ederim :)