Soru değil bir iç dökme?

O kadar içine kapanık birisiyim ki ilişkilerim dışındaki dertlerimi hiç kimseye arkadaşlarıma vs anlatamıyorum kimseye bahsedemiyorum her şeyi içime atıyorum. İlk defa burada size bahsederek birilerine anlatıyorum. Daha on dokuz yaşındayım, pandemide okullar kapandı ve o süreçte sürekli evde oluşum anneme sıkıntı oldu üni kazanamadım ve bir sene daha evde kaldım her oturuşum yatışım anneme dert oldu sürekli azar yemekten bir hal oldum. Annemin ağızından hiç küfür eksik olmuyor hem bana hem kardeşime. Ne orsbluğum kalıyor ne fahişeliğim. O kadar içime dokunan bir durum ki söyleme diyorum nasıl annesin diyorum umrunda değil şakaya vuruyor bazen ama bana nasıl hissettirdiği umrunda değil. Babamda keza öyle... bir durum olduğunda hemen küfürlerini üzerimize salar. Annem ve babamın kavgaları hiç bitmez o kadar korkuyorum aha şimdi tekrar kavga çıkacak aha yine annem üzülecek diye. Annemi çok seviyorum üzülmesine dayanamıyorum. Abim bile anneme küfür ediyor daha önce hiç duymadığım küfürleri bile. Ama hâlâ annemin gözünde melek gibi birisi. Kız Kardeşim (12) ... birazda ondan bahsedeyim; kendisi bana annemin ettiği küfürleri edecek kadar iyi bir kardeş. Ettiği küfürleri ben şimdiye kadar ağzıma bile almamışımdır. Anneme diyorum kızına bir şey de bak verdiği cevap “hak ediyosun, iyi diyor” oluyor Onun bile bana böyle davranması beni mahvediyor. kaldırıp bir şey desem gene ben suçluyum. O kadar bunaldım o kadar sıkıldım ki bu aileden... bana karşı sevgileri yok. Babamla ve abimle oturmuş iki çift laf edememişdir şimdiye kadar. Hep mesafeliyiz utanıyorum çekiniyorum korkuyorum konuşurken böyle alışmışız sevgisizlikten. Alıngan birisiyim özellikle babama karşı en ufak söylediği bir hakarete ile gözleri dolan birisiyim ki ettiği o ağır küfürler beni mahvediyor. Normalde o kadar eğlenceli komik sevecen birisiyim ki arkadaş ortamında. Arkadaşım çok gamsız hiç bir şeyi kafaya takmadığımı düşünen birisi çünkü onlara ben böyle yansıtıyorum dertlerimi sıkıntılarımı anlatamıyorum. O kadar sıkıldım o kadar bunaldım ki son bir kaç yıldır ailemden uzaklaşmak istiyorum üniyi başka şehirden kazanayım diyorum izin yok. İki senedir evde hapisim en yakın arkadaşımla buluşmak dışında dışarıya izin yok annemle oturup annemle yatıyorum. Bu sıkıntılarm içimi yiyiyor her gün hakaret işitiyorum. Her gün intihar etmeyi istiyorum. Her gün düşünüyorum. Ama diyorum yapma bunlarda geçer ama geçmiyor üstüne bir yenisi ekleniyor ve ben artık taşıyamıyor. Bir çıkar yolunu bulmak zorundayım ben bu kısacık hayatımda artık bir sorun olmasın istiyorum. Düzenli bir ilişkim beni seven saygılı bir ailem olsun istiyorum...

Kimseye anlatamadıkların bir kısmı... yazmak iyi geldi. buraya kadar okuysanız çok teşekkür ederim.