Serden mi yardan mı?

Öyle bir an gelir ki güvenmek istersin. Sevmek istersin, sarılmak, ardında bırakıp çoklukları, tekil yaşamak bir insanla aşkı...
Tabularını yıkarsın gözünü kırpmadan... Gelen teklifleri es geçersin. Yalan söylemeyi unutursun, inanılmaz ama hızlı bir biçimde kaptırırsın.
Belki aşk, belki inanmak, belki şartlanmaktır bu... Ama olsun bir emek vardır.
Terk edip o havayı, benliğini, onları, bunları, şunları... "Sadece o" dersin... Uzun tutarsın mesajları ve dakik cevaplar verirsin. Aslen tarzın bu değildir ama dizginleyemezsin kendini. Keskin virajlarını sakin ve yavaş alırsın, aşkını yalnızca layıkıyla mutlu yaşamak ve yaşatmak arzusuyla... Ödün ve ödünler verirsin. Bunu gözünü kırpmadan yaparsın. Değişen sana şaşırırken bir yandan da sevinirsin, bu sana dönüm noktası gibi gelirken...

Kendinden dürüst sandığın o dik duruşlu kararlı erkek bir gecede siler atar tüm emeklerini hiçe sayarcasına. Seviyorum demez mi bir de kırbaçladığını bile bile küllenen sevgini... Sen bu kadar ödün verip kusursuza yakın sevgiliyi oynarken, o kaçamak tavırlarla ayrılığın haberini verir. O an suçlayamazsın, hatta kendinde ararsın bir de yüzsüzce kusuru. Aşk ya adı, kusursuz duygu seli fırtınası falan ya...
Sonra küçücük bir ayrıntıyı yakalarsın bir fotoğraf karesi, bir sonbahar ertesi kışı es geçip, baharda nefes alabilmek için bir sebep...
Sevgi sözcükleriyle süslenen mesajlaşmalarla geçen bir gecede kandırıldığını anlarsın. Nasıl da harikulade bir oyunculuk Allahım bu! Nasıl da içime işlemiş yavaş yavaş dersin, nasıl sinsi güzellik...

O an şahlanır prangalardan kurtulup o gamsız benliğin, nefreti silkip atar üstünden, aşkı söküp atar göğsünden. Güçlü ve kararlı uyanır uyumamak üzere.
İnanmamayı öğrenir.

Hayatta yaşadıkça tecrübe edilirmiş. Kimileri sevgiyi hak eder, kimileri hak ettiğini zannedermiş...

Hak etmeyene verilenler boşa harcanmış kıymetli saatler,
Gözümüzde büyüttüklerimiz, önümüzde küçüldüler.
Fazla söze ne hacet...

Yeri gelir hem yardan hem serden geçersin; yeri gelir onun başı ya da aşkı için serini feda edersin...
Neyin nasıl olması gerektiğini seçen biz değiliz belki de çoğu zaman. Hayatın önümüze koydukları ya da sundukları içinde bir tercihtir vazgeçmek de çoğu zaman.

Pamuk ipliğine bağlı canımızı, pamuk ipliğinden sevdalara adarken düşünmedik belki de yarını... Hayat an be an yeni oyunlarıyla çelme takarken ayaklarımıza düştüğümüz yerden kalkarken yine aynı ele uzandık...
Avuçlarıyla sunduğu bir sevdaya erebilmek için yaşıyorum belki de.
Bu sarsıntılı geceler, bu ruhumun sancısına şifa arayışları, bu düşmüş omuzlarımın ağırlığı...
Bir gün bıraksın diye başının ağırlığını omuzlarıma...

Yardan geçebilmek na-mümkün ruhumda...