Açıkçası ben anne babamdan da kardeşlerimden de uzak yaşamayı hiç istemeyen biriyim. Ablam ve abim evlenip bize çok yakın yerlerde ev tuttular sık sık görüşüyoruz (hemen hemen her haftasonu) Evde çoğu işi annemle ortaklaşa yapıyoruz ben ütü falan bilmem yemekte iyiyimdir temizlikte eh. Kendi başıma bir eve çıkıp o evin hem ekonomik idaresini hem de gündelik çekip çevirme işini yapabileceğimi de sanmıyorum. Yine de bazen özerk hissetme isteğim tavan yapıyor. Kabuğuma çekilmek için odam yeterli gelmemeye başladı. 750 metrekarelik bir bahçemiz var. Oraya 15-20 metrekare civarı ahşap bir tinyhouse kondursam bu kendiselleşme hissimi bastırmaya yeter mi sizce? Merak edenler için tinyhouse örnek fotoları da ekliyorum.
Bu tarz bir tinyhouse'un inşasını ve dekorunu kendin yapacaksan çok eğlenceli ama uğraştırıcı olacaktır. Yine de bittiğindeki o ben yaptım hissi müthiş bir haz.(mimar olduğum için 😊). Hem kendi konforunu en iyi sen bilirsin bu nedenle kolay aidiyet sağlarsın. Duygusal açıdan baktığımda da geçici olarak ailenden ayrılmamak ama kendi alanını oluşturmak için evet ama hayat seni bir gün buna zorlayacak ve olgunlaşmanı sağlayacaktır. Bu deneyime de hazır olmalısın.
Çocukluğumdan beri tek hayalimdi. Bütün ailemle ömrümün sonuna kadar yan yana olmak. Ama hayat hiçte öyle güzellikler sunmadı bana, sunmayı bırak ucundan bile göstermedi. Bütün sevdiklerimle ayrı ayrı yerlerde kilometrelerce uzaktayım. Eğer imkanın varsa sevdiklerin ve ailende buna razıysa kesinlikle yapmalısın...