Neden toplanmıyoruz?

17 yaşındayken duygusal bir boşluğa düşüp birine benliğimi teslim ediyorum. Sonra ilişkimiz sona erdikten sonra hiç yaşamamış olan kızdan bu kadar mı kan gelir diyip iftira atıp gitti. Şey zannediyordum o zaman kızlar ilkim ilkiyim ama öyle değilmiş sonradan anladım arkadaş grubunda benim üzerimde çok büyük zevk attığını söylemiş yıkıldım he unutmadan ayrılmasın diye attım fotoğraf. Yaydı düşünsenize yolda okulda bedeninize bakılıyo ölmek istedim yapamadım. Antidepresan kullandım bağımlısı olmaya başladım hafif hafif ağlama krizleri ben her başımı yastığa koyduğumda dua ederdim Allah'a canımı al diye herkes el oldu bana süt kardeşim dahi :) uzaklaştım sınıfta yalnız kaldım ben varya arkadaşlar biri bana günaydın desin diye çok bekledim bunları anlatırken yazarken nasıl bitti atlattım diyorum öldüm ama kendimi buldum evet her zaman anne olmak istedim şu an o hayal o kadar uzak ki bana namus bir kadının hayali dokunma hayali dokunma hayali hoşuna gitmiyorsa diyor ya Taladro o kadar netki. Büyüdüm ama BİR ANDA. Kadın kadına düşman olmasın ve bir hata yapıldıysa biz kadınlar kendi hatası gibi örtüsün. Ve siz Erkekler yüreğinizin yetmediği sevdaya bedene göz ucuyla bakmayın
YAŞAYALIM YA KORKMADAN YARGILANMADAN. KADIN ERKEK KALIPLARINA GİRMEDEN!