Ben arkadaşlarımın her derdine koşuyorum ama onlar benim derdim olunca geçiştiriyor?

Normalde her şeyi içinde yaşayan bir insanım arkadaş ortamında sürekli gülen espriler patlatıp herkesi güldüren geceleri ise kendi kendine ağlayan o eleman benim işte. 2-3 tane yakın arkadaşım var sadece bütün dertlerine oturur güzel güzel tavsiyeler veririm bazen içimden "derdini s..." diyip önemsiz bulduğum şeyleri bile doğru düzgün dinler adam gibi cevaplar veririm. Ben kimseye derdimi anlatmam ama bazen zaman gelir artık içimde tutamam belli ederim ya da direkt söylerim. Ben kötüyüm diyorsam artık iyice başımı duman sarmış demektir ve başta en yakınım olan olmak üzere onlar da bunu gayet iyi biliyorlar. Bu aralar her şey üst üste geliyor maddi durumum o kadar sıkıntıda ki rüyalarımda bile para yetirememeye başladım manevi şeyler de var tabii, kimin yok ki? Bir yıla yakın zamandır sigara içmiyordum ona bile başladım tekrar. İlk önce birine belli ettim bana dediği şey "hadi bi öpücük fotosu at da içim rahat uyuyayım" oldu, diğerine de en yakınıma yani ilk önce yorgunum, iyi değilim tarzı yazdım en sonda da açık açık ben çok kötüyüm dedim onun yazdığı tek şey ise ":((" bu oldu ki öbüründen beter. Sınavları yaklaşıyor diye üzerinde durmak istemedim ama ben harbiden iyi değilim, batıyorum, yardım çığlıkları atıyorum birinin derdi kendi içini rahatlatmak diğerinin umrunda bile değil. İnsana koyuyor anlarsınız ya. Ne yapayım ben bunları şimdi, kendim için ne yapmalıyım biri bana bir tavsiye falan versin ben artık kaldıramıyorum