Herkes beni dışlıyor ya da umursamıyor, neden? ne yapmalıyım?

baştan söylüyorum uzun gelecekse ya da dalga geçecekseniz/boş yapacaksanız okumayın lütfen. gece gece telefonumu açtım. her zamanki gibi 0 mesaj, 0 hal hatır soran, yine aklıma geldi. hayatım boyunca ya dışlandım ya da umursanmadım. ilkokulda pek fark etmiyordum. herkesin beni sevdiğini sanıyordum çok mutluydum ama çok sonradan fark ettim her şeyi. dışlanma olayı 6. sınıfta daha ağırlaştı. beni ezen birisine sinirlendim diye tüm okul benle dalga geçiyordu. yeni gelenlere öğretmen çocuğu olduğum için egolu olduğum hakkında bir şeyler uyduruyorlardı ama hiç değildim. çok sevecen ve iyi kalpli birisiyim arkadaşlarıma değer veririm. bir aralar mal gibi 2 kıza kendimi kullandırttım paramı çar çur ettiler ve gittiler ikisi de bana ihanet etti. arkadaş grubumdan atıldım dışlandım şımarık olduğumu söylediler. 2-3 arkadaşım vardı ama beni hiç ama hiç umursamıyorlardı sırf kırmamak için takıyormuş gibi yapıyorlardı. liseye geçsem de kurtulsam dedim sonra her şey daha da kabusa döndü. lisede özel okulda çocukluk arkadaşımla aynı sınıfa denk geldik çok mutlu olmuştum. başta çok yakındık benim yanıma geçip otururdu ona karşı iyi olmama rağmen beni sonra diğer arkadaşlarına satmıştı. sanırım çalışmadan yüksek aldığım için (ama artık öyle değil pek) allah canımı alsın yüksek aldığım için dedim. onların grubunda takılmaya çalışırdım. başlarında çocukluk arkadaşım olmak üzere hepsi beni uzaklaştırmaya çalışıyordu. sadece biri bana acıdığı için iyi davranıyordu az buz ama onunda umrunda değildim. öğle paydosu bilerek küçük yemek masasına oturmuşlardı bende farkında olmadan "aaa masa küçük gelmiş" diyerek büyük masaya aldım yemekleri ama kantine içecek almaya giderken o masa seslerini duydum.. yerlerini değiştiriyorlardı. farkında değilmiş gibi yaptım. çok üzüldüm o an ölmek istedim neden yaşıyorum, bugün bitse de eve dönsem dedim. o gün yemeğimi yalnız yiyip toz oldum. artık her gün okulun bitişini bekler oldum bu cehennemden kurtulmak istedim. kimsenin gözüne görünmemeye çalıştım. bir gün dayanamayıp aşırı ağladım neden böyle diye çok ağır geliyordu bana. o günden sonra sınıfa yeni biri geldi onla arkadaş oldum sonunda kurtulmuştum ama o gruptan bir yalaka kız onu benden bilerek çaldı. çok yakın oldular yine aynı duruma geldim. öyle böyle sene bitti 10'a geldim. 1-2 kız daha geldi ve onlarla arkadaş olmaya çalıştım. o kız onları da benden çaldı. herkesin gözünde iyi ve yardımsever bir kızdı çalması gayet normal. herkese iyi gibi davranır yalakalık yapar tek bildiği bu. nedense bir bana böyle yapıyordu. aileme hiç bir zaman çaktırmadım bunları arkadaşlarım çok iyi diye övüp durdum. aileme derken sadece anneme, babam bana düşmanıymışım gibi davranıyor. hayatımda kimseye hiç bir şekilde içimi dökmedim güven problemim var. corona çıktı okula gitmemeye başladık falan. hayatım böyle bomboş geçiyor lütfen biri hatam varsa söylesin neden sevilmiyorum bu derecede. sadece 1-2 sağlam dostum olsun yeter yemin ederim başka bir şey istemiyorum..