Dertleşecek kimsem yok hiç mutlu değilim destek olur musunuz?

Merhabalar ben 24 yaşındayım üniversite son sınıfa gidiyorum ve hep ailemle yaşadım 2 yıllık üniversiteyi bile kendi memleketimde okudum okul bitince 2 yıl çalıştım iş yerlerinden memnun kalmadım bocaladım en son çalıştığım iş yerindeki kadın akrabamızdı ve kıskançlığından beni işten çıkarttı senden bişi olmaz dedi sen 2 yıllık üni mezunusun dedi , ordan ayrıldım çıktım ve ağladım ve ben burda olmamalıyım ders çalışmalıyım dedim ve 3. ye dgs ye girdim 4 yıllık geçiş yaptm kazandım ve okula 1 dönem gidebildim kendi başıma kalıyordum, sonra üniversiteler uzaktan eğitim oldu gene aile evine döndüm, orda kalıp çalışmama izin vermedi ailem, yazın işe girdim para topladım ve bu dönemde okullar uzaktan ve ben devamlı aynı ev içinde ailemle anlaşamıyorum annem hep bana kitap oku diyor ya da hep aşağılıyor, aile baskısı çok var dertleşecek bir tek arkadaşım yok kuzenlerim bile konuşmuyor , sosyal medyaya yöneldim ama bir türlü büyüyemiyorum ama bu seferde ailem hep telefon elinde demeleri yediğim yiyeceğe bile karışıyorlar onca işi yapıyorum genede iş yapmıyormuşum gibi davranıyorlar okul bitsin benden bişi olmazmış , konuşmaya çekiniyorum annem kelime dağarcığım az diye dalga geçiyor neden kitap okumadığım içinyani güzel konuşuyorum ama onlar hep aşağaladığı için konuşmaya çekiniyorum. daha önce psikiyatriste gittim kullandığım ilaçları bana zorla bıraktırdılar nedenmiş bana iyi gelmemiş ben görmüyormuşum kendimi ama bana iyi geldiğini biliyorum herşeyime karışıyorlar onları bıraktığımdan beri özgüvenim yerlerde zaten ellerim terleyen bi insanım devamlı bu sorun en azından o ilaçlar özgüven veriyordu çevremde kuzenlerim yüzünden arkadaşım kalmadı insanlara iyilikçe yaklaştıkça herkes düşman oluyor ve bazen diyorum evleneyim kurtulayım ama erkek arkadaşım 3 bucuk yıl benden küçük daha okul var askerlik var iş var diyorum seneye okullar açılırsa gene kendim yaşayım kazandığım üniversite yerinde. ailem o zaman bile sende kalırız diyorlar beni hep aşağılıyorlar hem salmıyorlar kendi başıma yaşamama , erkek arkadaşım destek olmuyor uzaktan ilişkimiz var bacağımda ağrı var yürürken zorluk çekiyorum onu bile umursamıyorlar hastalık hastası diyorlar yani evin içinde diken üzerindeyim onlar istiyor hep onlarla aynı odada oturayım kendi başıma vakit geçirmeme izin vermiyorlar. ben kendi başıma yaşamak ve çalışıp kendi ayaklarımın üzerinde durmak istiyorum babam izin vermedi anca okullar açılır o zaman orda kalırsın diyor ama ben bunaldım gerçekten insan bi arkadaş dost arıyor kuzenimi çok seviyordum o bana kız kardeş gibiydi o da yok abim var abimle özel birşeyimi paylaşamıyroum kendimi çok yanlız mutsuz hissediyorum yani hissettiğim tek şey şu oluyor. Gece olsun yatayım yatağıma sabah olmasın hep uyumak istiyorum sabah kalktığımda da gene mi hemen sabah oldu.. günlerin bir an önce geçmesini istiyorum ve bir an önce o yatağıma yatıp bana karışılmasın istemiyorum