anne ve babam sayesinde. içime kapandım. hissiz, tepkisiz. ve cokca sessiz oldum. biraz uzun lütfen okuyun?

İçimde ne anne sevgisi var ne baba sevgisi... Şuana kadar hergün kavga hergün dövüş ettik annemle, bir şey anlatmak istesem dinlemez, veya illaki anlattığıma pişman olurum:) her seferinde ah salak kafam niye anlatıyosun derim kendi kendime. Çünkü geri kafalılar. halden anlamıyolar. çok soğuk duruyolar bana karşı:) bende onlara karşı böyle şekil aldım artık. biraz hissiz, tepkisiz ve çokca sessiz. onlar beni aslında tanımıyorlar. aşşağılanarak büyüdüm ben hep. arkadaş ortamımda beni görseler ben olduğuma inanamazlar. ayrı dünyalarda yaşıyoruz resmen gidip yanlarına oturmak istemiyorum. odamdan çıkmıyorum. merak edipte yanıma bile gelmiyorlar. bana hiç güvenmiyorlar. dışarı çıkmıyorum asosyalim. bundan dolayı sürekli laf ediyolar bana. miillete karşı beni kötülüyolar eve kapanıyo, çıkmıyo, ev kuşu vsvs. ama babamdan izin aldığım zaman dışarı çıkmak içinde yüzünü buruşturuyo. acaba gerçekten nereye gidecek diye düşündüğünü resmen yüzüne yansıtıyo ve benimde moralim bozuluyo. pişman oluyorum.Beni seviyorlar mı? sevmiyorlar mı? bunu düşündüğüm zaman umrumda bile olmuyo ikiside. onların sevgisi olmadan yaşamayı öğrendim ben. ilgisiz değiller mesela derslerimde çok ilgililer ama bunaltıcı şekilde bir ilgi bu nefret ettiriyolar hayattan soğuttular beni resmen babamın bu böyle olmazsa sen görürsün gibi tehditlerini duymaktan bıktım. çok mutsuzum be. Şu dünyaya 1 kere gelicez hepimiz. ama insana niye geldin dedittiriyolar resmen ya. ALLAH a sığınıyorum, dualar ediyorum. isyan etmiyorum. onlara karşı gelmiyorum ne olursa olsun. Evlenmeyide düşünmüyorum. üniversite okuyorum 2. sınıftayım baska sehire gitme sansımda yok:) ne yapacağım ben böyle?