Fakiriz ve ben çok üzülüyorum, utanıyorum. Ne yapmalıyım?

Arkadaşlar lütfen beni yargılamayın herkesin kendine göre derdi var. Ama biz bir dairede yaşıyoruz ve gerçekten çok küçük doğduğumdan bu yana taşınmadık. Arkadaşlarımın ailelerinin hepsinin Bahçeli evleri var. Eskiden hep utanırdım arkadaşlarım gelmek isterdi lisede. Bana gülmüşlerdi evim küçük diye dalga geçmişlerdi. Ailemin taşınacağı yok. Yıllarca üzüldüm. Bir odam olsun isterdim her genç kız gibi. Kıyafet odam makyaj masam. Bir oda bir salon mutfak ve banyo var. Odada annem babam uyuyor. Salonda koltukta yıllardır ben uyuyorum. Bazen hep ağladığım oluyor. belim agrıyor rahat edemiyorum tuvalete her sabah giyinip üniye gidiyorum. Çok utanıyorum oturduğumuz mahalle çok baskıcı okuldan akşam 8 de dönsem hesap soruyorlar. Bıktım bu mahalleden herşeyden. Ders salonda çalışıyorum komşular gece 3 e kadar tv acıyor diziyi son ses acıyorlar. Çok yoruldum kaç yaşına geldim birşey değişmedi. Benim gibi olan var mı acaba? Bazen düşünüyorum biri istemeye gelse utanırım çağıramam evimize. Ne diyeceğim o oturduğunuz koltukta ben uyuyorum mu diyeceğim? Sormayacak mı senin odan nerede diye
Fakiriz ve ben çok üzülüyorum, utanıyorum. Ne yapmalıyım?
Cevapla