Ailem bana çok karışıyor ne yapmalıyım?

Benim ailem çok kuralcı. Aşırı baskıcı. Mesela, annem yanlış bir şey yaptığımda, hemen babama söyler. Babam çok sinirlidir. Hemen annemi korur. Hep ondan yana olur. Haksızda olsa. Her hareketime bakarlar. Bakışlarım azıcık sinirli olsa hemen bağırıp çağırırlar. Bende insanım sonuçta. Benimde moralim bir şeye bozulabilir. Ama bir kere bile derdin ney, neyin var demediler. Deseler bile hep bağırarak benim dilimden anlamayarak dediler. Hani bir kediyi odaya kapatırsın, kedi ne yapacağını bilemez. Kapıyı açtğında, kedi üzerine saldırır. Aynen bende o durumdayım. Verdiğim kararlar arkasında, hiç durmadılar. Hiç desteklemediler. Tek isteğim, ailem benim arkamda olsun. Beni desteklesinler. Ama olmadı. Hep ben onların verdiği kararlarını yerine getirdim. Ama hep kendi isteklerimi içime attım. Hep bastırdım. Bunları ailemle konuşunca hep beni dalgaya alıyorlar. Senin içine şeytan girmiş diyorlar. Ayrıca babam bana bir kere bile sarılmadı. Ben sarıldığımda, hep beni itti. Anneme de, istemese bile sarılıyorum. Çok alınganlar. Yanlarında bacak üstüne attığımda, hemen eygidi, kızımız ne hale gelmiş diyorlar. Yanlarında, boynum veya kolum açık olsa, hemen annem kaş göz işareti yapıp kapat oranı diyor. Benim ailem çok dindar. Ben ve abim, biraz daha farklıyız. Hayatımda hiç erkek arkadaşım olmadı. Erkek arkadaşını geçtim, pazara veya alışverişe gittiğimizde beni hiç konuşturmuyorlar. Bir keresinde, annemle bana çanta almaya gitmiştik. Adama soruyorum. Bu çanta yenimi çıktı diye. Annem hemen sus sus diyor. Telefonuma mesaj gelse hemen benden gizili bakıyorlar. Acaba erkeklemi mesajlaştı diye. Kız kuzenimle konuşurken bile kapıda dinliyorlar. Neymiş, onların yanında konuşacakmışım. Onların yanında konuştuğumda, kuzenimle birbirimizle şakalaştığımızda, neymiş boş boş konuşuyormuşum. Onların yanında cıvıklaşamazmışım. Olgun konuşmalıymışım. Benden çok büyük şeyler bekliyorlar. Kendileri gibi olmamı istiyorlar. Hiç demiyorlar. Gençliktir. İleride yapmaz. Gerçi, sanki çok bişey yapmışımda. Hiç özgür olamadım. Hep onların istediği gibi yaşadım. Ama yaptırmadıkları şeyler hep içimde kaldı. Tek istediğim biraz serbes olmaktı. Sanırım böyle devam edicek. Evlenince kurtulurum belki diyorum. Ama, evleneceğim kişiyide onlar seçicekmiş. Onlar seçicekse, ben hiç evlenmem daha iyi. Her şeyime karışıyorlar. Kendi istedikleri şeyi yaparsın becerirsin sen diyorlar. Benim istediği olunca yapamazsın beceremezsin diyorlar. Onların dediklerini yapıyorum ama, genede yaranamıyorum. Hep daha iyisini bekliyorlar. Bazen ölmek istiyorum. Resmen beni hayattan kopardılar. Hayata hiç alışamadım. Kendime güvenemedim. Denedim ama olmadı.

Çünkü, arkamda olmadılar hiç bir zaman. Onların dediklerini yapsam bile. İlk başta iyi oluyor. Sonra daha iyisini bekliyorlar. Hep beni başkalarıyla kıyaslıyorlar. Yok işte bi tane kız var. Tam bizim istediğimiz gibi. Sende onun gibi ol. Olabilirsin. Keşke bizim kızımızda öyle olsaydı. Öyle olmak istemiyorum dediğimde, o nasıl olmuş diyorlar. Ne yapmalıyım?