Askerde Yaşadığım En Korkunç Olay!

Askerliğimi anlatmayı pek sevmiyorum ama bu anım kadar hiç bir şey beni korkutmamıştı.

Gece 1:30 sorası nöbetin en pis olduğu 2 saati tutacaktık. Nöbet arkadaşım K doğulu evli kendi halinde bir çocuktu. Genelde şaka yapmayı severdi. Devriyenin jeep ışıkları çok uzaklardan belli olurdu. Nöbet sırasında en ufak sesi bile dinlerdim. Çünkü başımıza ne geleceğini bilemezdik. Arkamızda ince zayıf bir dere akıyordu. Su sesi geliyordu. Ormanda kulaklar tetikte 2 kulübe arası devriye atıp dinlenirdik.

Nöbetçi komutanın kulübesi bizden çok uzaktı.

Koşu mesafesiyle bile 10 dakika sürerdi. Yanımızda mermi vermiyorlardı. Zamanında bir asker kendini vurmuş sonu kötü olmuştu. O yüzden başımıza bir durum geldiğinde küçük telefon kulübesine koşup ahizeyi kaldırıp alarm butonuna basacaktık. Ancak o zaman yağmur suyu kaçtığı için ahize çalışmıyordu. Nöbeti bitirip sıcak yatakta uyumayı beklerdik.

O kış gecesi havada bulutların ayın etrafında döndüğünü görmek kara ormanlık yolun içinde el fenerlerimizin dışında tek bir ışığın olmaması sürekli gerginlik verirdi.

Şansımıza devriye tam nöbete geçeli 10 dk olmuştu ki gelip kontrol edip gitmişti. Sonrası saatimize bakıp zamanın akmasını bekleyecektik. Boş boş etrafı izlerken K bana bir şey söylemeden dereye doğru gitti.

Belki gizlice sigara içecek diye bekledim. Yarım saat kadar geçmişti.

Beni korkutmak için şaka yaptığını sandım. Seni komutana söylerim benden uzaklaşamazsın diye bağırdım. Arkadaki küçük tepecikten derenin yatağına yavaşça yaklaştım. Suda birinin oturduğunu gördüm. El fenerini üstüne tuttuğumda K olduğunu gördüm. Suda üstü çıplak oynuyordu. Onu o halde görünce ana bacı küfürler ederek geriye doğru kaçtım. Değişik bir duyguydu. Yorulmamak için tüfeği atmayı düşündüm.

Sonra sıkıntı çıkmasın diye boynuma astım.

Tek başıma nöbetçi komutanın kulübesine bütün gücümle koştum. Etrafıma bakamıyordum çünkü hem yol kenarı ormanlık hem çok karanlıktı. El fenerimizi yerimiz belli olmasın diye yakmamız yasaktı. Kendimi yırtarcasına koşuyordum. Köpekler dağdan inen domuz sürülerine bağırıyordu. Çığlıklarını duymak sıradan bir şeydi. O gece beni ayrı korkutuyordu. Komutan tek başıma nöbet arkadaşımı bıraktığım için beni azarlamıştı.

Biz hudut karakolunda yapardık korkmazdık diyerek bir şeyler söyledi.

Ama telefonun çalmadığını söylemiştim. Butona basmıştım. Düdüğü çaldığım halde çok korkmuştum. Devriyenin gelmesini bekleyemezdim. Mermim olsa direk havaya sıkardım herkesi ayağa kaldırırdım. Devriye ekibine haber verildi. Beni alıp dere yatağına yaklaştık. Seslendiğimizde K orada değildi. Dere yatağı boştu.

Köprünün diğer tarafına ormana geçmiş elleri başında ağladığını gördük.

Görevli ekip sertçe onu sarstı. K beni çağırıyorlar diyordu. Bölük komutanı K'ın hapçı serseri olduğunu düşünüyordu. Ona göre nöbetten kaçmak için böyle yapıyordu. Ama esrar tedavisi görüyordu. Bölük komutanının söylemiş olduğu mantıklı gelmiş biraz rahatlamıştım. Ertesi gece K'ın yine değişik halleri olmuş odadaki herkes korkmuş ondan aynı yerde kalmak istememişlerdi. Gece gece onu ruh sinire götürmemi istemişlerdi. Bende onunla aynı yerde durmak istemiyorum. Yaşadığı her neyse beni ürkütüyordu.

Bir şeyler onu korkutuyordu ya da çok iyi numara yapıyordu.

O olaydan sonra gece nöbetine çıktığımızda gecenin uğultusunu duymamak için kulaklığı takar güzel sesli kadın spikerin olduğu canlı radyo kanalları dinler nöbetin verdiği gerilimi azaltmaya çalışırdım. Askerde çok korku hikayeleri döner umursamazdım ama bu kadar korkacağımı hiç düşünmemiştim. Hepsi bu kadar.