Hani Benim Çocukluğum Nerede, Ah O 90'lı Yıllar!

Dikkat ediyorum şimdiki çocuklar sokakta ne saklambaç oynuyor nede misket tarzı oyunlar. Benim zamanımda biz evde durmazdık. Annemiz zorla eve sokardı saat geç oldu diye. Şimdiki çocukları anne babası internet kafelerden topluyor. Özlüyorum çocukluğumdaki oyunları, bakkallardaki yiyecekleri.

Tasolar, misket, çivi, yerden yüksek, kemer, simit gibi oyunları şimdilerde sokaklarda görmek oldukça zor...

Yerden yüksek oyununu yazarken bir gülme geldi :D Ne kadar saçma bir oyun olsa da zevk veriyordu küçükken :) Belirlediğimiz bir ebe yerde olan arkadaşını yakalayıp ebelemeye çalışırdı. Kemer oyunu da bir o kadar acımazsız oyun olsa da onu da severdik. Kemer oyununda oyunculardan biri kemeri saklar ve diğer oyuncular nereye saklandığı bilinmeyen kemeri aramaya başlarlar. Kim kemere yaklaşırsa o kişinin ismi söylenir ve sıcak, çok yaklaşınca kızdı, yandı, bitti kül oldu, şeklinde devam eder, uzaklaşınca soğudu, buz oldu deyimleri kullanılarak kemerin bulunması sağlanır.

Ya cipslerden çıkan hediyelere ne demeli...

Çıkacak en ufak hediye için o cipsi alırdık. Küçük şeylerden mutlu olan bir nesildik biz. Şimdiki veletler iphone istiyor... Bilmezdik öyle iphone, playstation ve wii tarzı oyuncakları. Atarilerimiz vardı bizim, bağlardık televizyonlarımıza oynardık.

Bakkal amcalarımız, abilerimiz vardır bizim

İşte unutulmaz tatlar karşımızda, yumiyum, bonibon, sulugöz. O sulugözü ilk ağzımıza aldığımızdaki ekşimsi tat, yüzümüze verdiği buruşukluğu hatırlayanınız vardır elbet. :D Ya patlayan şekere ne demeli, çatır çatır ederdi dilimizin üstünde. Özlüyorum o zamanları, o zamanlarda ki insanları...

{ Bana benden olur her ne olursa, başım rahat bulur dilim durursa... }

#Everesttt