Kırıldıkça Büyüdük, Büyüdükçe Daha Çok Kırıldık! Peki Buna Bir Son Veremez Miydik?

Yazı yazarken, kitap okurken müzik dinlemeyi ya da herhangi bir faaliyetle şarkıları eşleştirmeyi severim. Böylece o şarkıyı dinlerken kafamda tekrar canlandırabiliyorlar. Bu benceye de şarkı ile başlamak istedim:

Küçüklükten bu yaşınıza kadar birçoğumuzun kırıldığı kişiler olmuştur. Bu kişiler annemiz, babamız, en yakın arkadaşımız ya da sanaldan güvenmeye çalıştığımız birileri...

Neden, nasıl kırıldığımız ise ayrı bir konu olmuştur, her seferinde. Kimi zaman sevdiğimiz bir insanın hoşuna gitmeyen bir davranışı sergilememizden ötürü kırıldık kimi zaman ulaşamayacağımız hayallerimizin farkına varınca kırıldık. Yalanlar, sahtekarlıklar da bizleri kırdı...

Peki tüm bunlara bir son veremez miydik?

Bence son verebilirdik. Hatta hala verebiliriz de. Yeter ki isteyelim.

Tüm kırgın insanların yaraları sarılamaz mıydı?

En yakınımızdan bile başlasak değişim değişimdir. Kırmamayı öğrensek ve çevremize de öğretsek daha da güçlenirdik.

Her seferinde kuru bir özür ya da çiçek vermek tüm kırgınlıklarımızı yok edebilir miydi?

Kalpleri neden sürekli maddiyat ya da düşük bir maneviyata sahip özürle telafi ediyoruz ki ? Aklımız daha orijinal şeyler üretebilecekken, basite kaçmamız...

Zaman gerçekten her şeyin ilacı mıydı?

Zamanla sadece daha fazla kırılmayı öğrendik. Birçoğumuz olanlara karşı hala ses çıkaramasa da bazılarımız güçlü olup kendine bir kalkan edinebildi.

Bizi bizden başkasının kırmasına neden izin veriyorduk ki?

Konuşmayı bilmiyor muyduk? Birilerinin bizi kırmasını engelleyecek kadar da olsa konuşamıyor muyduk? Susmayı tercih etmeyin. O zaman hep kırılmaya mahkum olursunuz.

Sadece düşünün. Birinin sizi yönetmesine ve kırmasına izin vermeyin

Güzel günler, gerçekler hep içimizdekiler ile olacaktır. Kırmayın, kırılmayın :)

Okuduğunuz için teşekkür ederim..

#aeternitas