Ah Gidi Eski Günler!

Çocukluğumuzda renkli televizyon neredee… Üst katımızda oturan Aysel teyze vardı. Komşusunun külüne bile muhtaç değildi, bir tek onun renkli televizyonu vardı. Televizyondaki herkes arkadaşı. Ben küçüktüm. Her delikten çıkıyordum o zamanları. Zaten Aysel teyze gönlü güzel bir insandı. Kalktım Aysel teyzenin evine televizyon izlemeye gittim.

Ayselciğim, televizyona çıkan her ünlüyü evine misafirliği gelmiş sanırdı. filmlerde programlarında, kalabalığı görünce bir telaş sarardı, “bu kadar insana ne ikram edeceğim hazırlıksız yakalandım eyvah” diye sinirlenir söylenmeye başlıyordu. Adnan Şensese âşıktı. Adnan Şenses, ayağında meyhaneci ne zaman televizyonda görürse, kısa bir süre gözden kaybolur, en güzel elbisesini giyer ve kırmızı rujunu sürer geri gelirdi.

-Bak gördün mü ufaklık, Adnan gene geldi.
-Geldi Aysel Teyze.
-Ayy hiçbir şey hazırlamadım yarın da gelir mi acaba? Ay temizlik de yapmak lazım. Her yer pislik içinde.
-Bilmiyorum Aysel Teyze, gelir belki.
-Ben içerideyken sana hiç bir şey söyledi mi? Aaa ama olmuyor böyle canım. Annesiyle gelsin bir dahakine. Kolu komşu laf ediyor. Çekemiyorlar zaar.
-Söylerim Aysel Teyze.

Aklı da Gönlüde ferman dinlemiyordu. Etraftaki herkes ona deli diyordu. Delirmek öyle kolay iş olmadığını, şimdi şimdi anlıyorum. Bazen düşünüyorum çocukluk bile eskide kalmış bence.