Bir Zamanlar Buralar Hep Dutluktu!

Eskiye amade ama sadece mazide...

Film şeridi gibi gözümüzün önünden geçen yılların bizi eskiye hasret bıraktığı dönemleri yaşıyoruz ya da yaşıyorlar. En azından ben yaşıyorum, sizi bilemem. Savrulan yaprakların tuttuğu ritim ve neşeli kuşların sabah kahvaltıma eşlik etmesi güne mutlu başlamam için yapılan tevekkülün getirdiği bir dua gibiydi.

Ağaç dallarında benim tek başıma sokakta futbol oynayışımı dikkatle seyreden ve güneşli havanın terleyip bir deri bir kemik kalmama neden olduğu o günlere baktığımda bir rüyanın içinde dejavu görmüş gibi hissediyorum kendimi.

Ya şimdi? Dallar söküldü, topraklar beton oldu, futbol topunu duvara çarptığım o yapı kırıldı; yerine bana hayal kırıklıkları ve hüzünlü kuşların bir umut neşelenip tekrar ötmeye başlama umudunu hissettirdi... Bir zamanlar buralar hep neşeydi.

İş, eğitim, eğlence anlayışı; belki de bir daha içeriye adım atamayacağımız bir kapının önüne koydu bizi. Ama işin ilginç ve bir o kadar da acı tarafı, ihtiraslarımız yüzünden o kapıyı çalmaya teşebbüs etmeyişimiz oldu. Belki o kapının ardında bize öğretilecek bir ders vardır, belki de bomboştur.

Mutluluğu çok uzaklarda aramamak lazım.

Zihnimize geçmişin jimnastiğini yaptırmak için gökkuşağı köprülerini mi bekleyeceğiz? Elimizden ne kadarı gelir? En fazla eski tip fotoğraf makineleriyle çekilen kareler. Ucuz bir kağıt üzerine nakışlanan o mürekkepli kare sadece beynimize geçmişi hatırlatan bir vasıta değil, özlemlerimizi de yoğun biçimde hissettiren hatta belki de gözyaşlarımızın azizliğine neden olan bir anının hasretli ve bir o kadar da esrarengiz yüzü.

O fotoğraflarında neler görüyorsun? Babaannenin sana aldığı üç tekerlekli plastik bisikleti görüyor musun? Ben görüyorum. Çok değil, sadece göz açıp kapayıncaya kadar geçen o 15 seneciğin ardından, şu an daha büyüklerini kullanmak da bize büyüdüğümüzü öğretti. Aslında biz ruhen büyümüyoruz, sadece zaman geçtikçe çevrenin yüklediği sorumluluklar bizi büyütüyor ve ruhumuzu olgunlaştırmada bir takviye görevi görüyor.