Anı Yaşa! Yaşamanın Tam Zamanı!

Her gün evden işe/okula, ordan tekrar eve ve sonra yatağımıza. Her gün aynı şeyler ve monotonlaşan hayat. Ne demiş şair "Bu monotonluk maratonunda koştur.". Bir çarkın içinde dönüp, hiç bir yere gidemeyen hemstır gibiyiz bu toplumun emekçi sınıfı olarak.

Bana kalırsa hayata renk katmak, kendimize verebileceğimiz en iyi hediye olur. Düşünün bir, içselleştirilen bizleriz. Bir dayımı gördünüz parkta, oturun yanına, en azından diyin ki "Dayı senin kütük nere?". Diyin ki bundan sonra ki nesil sizden insan sevgisinin olduğunu ve sevginin mekanikte olmadığını, sosyalliğin sokaklarda yaşandığını öğrenebilsinler.

Hiç yolda giderken bir anda tanımadığınız biriyle özçekim çektirdiniz mi? Güler yüzlü ve samimi bir rica. Sizin için, bu grinin bin tonunun olduğu hayatınıza, griden farklı bir renk, o tanımadığınız insanın yüzüne gülüş, yüreğine bir sıcaklık vermek... Bana kalırsa çevremizdeki tüm kötü olaylara karşı, zafer naraları atmalı ve yüzümüzdeki samimiyeti ve içtenliği elden bırakmamalı. Bizden başka tüm sinsice gülen, alçak insanlara yazıklar olsun! Bizim gülüşümüz içten ve samimi olmalı :))