Ben Baba Deyip Sarılamadım Ama Siz Bir Gün Değil, Her Gün Sarılıp Öpün Babanızı! Babalar Gününüz Kutlu Olsun

Merhaba arkadaşlar. Bu benceyi hayatında 1 kere babalar günü kutlamış ve bir daha hiç kutlamamış ve kutlamaya dahi yeltenmemiş biri olarak yazıyorum.

Hayatımda bir kere sadece 1 kere babalar gününü kutladım o da 2011 yılındaydı.

O kadar heyecanlıydım ki hediyesini bile Ankara'da almış Iğdır'a götürecektim. Ama en çokta heyecanlandıran kendi staj paramla alıyor olmamdı. Gidip bir güzel gömlek almıştım ona, 50 liralık birçok kişinin gözünde basit sayılabilecek fakat benim gözümde kocaman bir gömlekti. Çünkü o benim ilk hediyemdi. Liseyi ailemden uzak devlet yurdunda kalarak okudum.

2011'in Haziran ayıydı ve ben karnemi alarak 25 saatlik yol sonunda ailemin yanına gitmiştim. Ben eve gittikten 2 gün sonra eve geldi. Zaten haftasonları eve geliyordu sadece. Hediyemi vermek için beklediğim baba* annemle tartışmaya başladı benim ise o anda gözlerim doldu sadece ve hiçbir şey diyemedim. Daha sonra saman alevi olan siniri söndü annem hediyesini vermemi söyledi ve uzattım fakat hiçbir istek, sevinç kalmamıştı içimde. Evin o huzursuzluğu birkaç gün daha devam etti ve onu takip eden mutsuzluklar... Bir insan 45 dakika ağlayabilir mi? Evet, ağlayabiliyormuş. Durmaksızın banyoya atıp kendimi ağladım. Annem yanıma gelip beni susturmaya çalıştı her ne kadar uğraştıysa susturamadı ve hatırladığım tek sözü ' ağlama artık, sana bir şey olacak. '

Evet, bana bir şey olmuştu. Hem de öyle bir şey ki ben bir daha kendime gelemedim.

2 hafta sonra rahatsızlığımdan dolayı annemin zoruyla hastaneye gittim. Bu arada ailem devlet hastanesinin kantinini işletiyor😂. Benim pek önemsemediğim normal olarak gördüğüm susama, acıkma, sürekli bastıran lavabo ihtiyacı kan değerlerimde 471 glukoz olarak kendini gösterdi. Bu bir duygusal gerilim sonucuydu. Doktor o an bana yatış verdi ve sadece annem vardı yanımda. Bana genlerimi veren adam 17 yaşındaki kızının yanına bir sefer uğramış ve sadece 5 dakika durmuştu. Ama ben ona hayatımda 1 kere kırılmıştım zaten, o kırgınlık 3 yaşındaki bir çocuğun kırgınlığıydı.

Bir Erzurum akşamıydı, bakkala götürmek için beni evden çıkardı. Güya bana çikolatalı gofret alacaktık😂. O önden hızlı adımlarla giderken bende arkasından yıldızları seyrederek başım havada takip ediyordum. Bir sürü yıldız vardı ve hepsi çok ışıltılıydı gecenin karanlığında adete göz kırpıyorlardı bana derken bir anda kendimi yerde buldum. 3 yıllık ömrümde ilk defa o kadar çok kan görmüştüm. Hüngür hüngür ağlarken eve nasıl götürüldüm bilmiyordum. Evimizdeki divanın üstünde üstümde turuncu pike ayağımın ucundaki annemin çenemin altındaki kanları pamukla temizlerken hatırlıyorum. O adamın elinde ise çikolatalı gofret... Benim canım yanarken yanaklarımda gözyaşı çenemdeki kana karışırken o eline çikolatalı gofreti tutuşturmaya çalışıyordu. O gece çenem çok acıdı, şimdi ise kalbim acıyor.

Bana güzel hiçbir hatıra bırakmadığı için, çocukluğumu geleceğimi elimden aldığı için en çokta aileme BABALIK yapmadığı için.Yeniden evlendi, evlat sahibi oldu mu bilmiyorum ama umarım abimle bana yapmadığı babalığı olduysa evladına yapar.

Baba olmak fedakarlık gerektirir.

Haftasonu babalar günü, ilkokul çocuğunda bile hediye telaşı var ve herkes hediye almaya başladı. Rabbim kimseyi ailesiyle sınamasın.

Tüm babaların babalar gününü kutlar; sevdikleriyle sağlıklı, mutlu bir ömür dilerim.☺️