Uyuşturucuya Sürükleyen Neden: Aile!

Hem mutluluk, hem ölüm, hem acı!

Ailemi küçükken hep çok severdim, çok düşkündüm, anlamazdım o zamanlar hiç bir şeyi. İlk önce babamdan soğumaya başladım, oysa en çok da onu severdim ilk aşkımdı o benim.. Alkole başladı, işi bıraktı derken tüm huzurumuz kaçtı.

Annem çalışıyordu bu sefer. Bu dönemde ben iyice büyüdüm ve annemle arkadaş gibi olduk ama hep beni aşağılamaya başladı. Ben iyi davrandıkça o beni ezdi hep. Sonunda sesimi çıkarmaya başladım asla ezdirmem kendimi kim olursa olsun karşımdaki. Bağırdım, kızdım, ben daha baskın çıktım. Daha da asi olmaya başladım ve kin tuttum hep onlara karşı.

Beni sürekli aşağıladılar hep başarılı olduğum halde sonunda nefret ettirdiler kendilerinden her gün huzursuzluk kavga gürültü olan bir evde mutlu olabilir misiniz?

Mutluluğu başka yerlerde aramaya başladım. Bulabildim mi peki? Evet buldum!

Ne kadar sahte de olsa buldum.. Her gün her gece ağlayarak uyumaktansa, sahte de olsa sarılabileceğim birşey vardı artık. Sonunda uyuşturucuya başladım. Üzülerek söylüyorum bunu. Ağır şeyler değildi ama zamanla hep dozunu arttırdım. Artık kendim olmaktan çıktım, korkuyorum. Kendimden korkuyorum, zarar veriyorum kendime, çevreme, eski ben değilim.

Beni bu hale onlar getirdi. Tek dostum uyuşturucu.Beni tek mutlu eden onlar. Yalnızım. Tek bir arkadaşım bile yok! Sosyal hayatımı bile bitirdiler. Küçükken bile böyleydi bu, yine aynı. Bana hapis hayatı yaşattılar zorla. Artık istesem de insan içine karışamıyorum.

Asla ve asla çocuk bakmayı yetiştirmeyi bilmeyen çocuk yapmamalı, sonuç böyle oluyor.. Evden kaçtım buldular, zorla eve döndüm. Bunlar yaşandığında hiç bir şey kullanmıyordum ama sonunda çareyi onda buldum..

Ne kadar eleştirirseniz eleştirin haklısınız bir şey diyemem sadece içimi dökmek istedim konuşacak kimsem bile yok! Oysa anlatacak çok şeyim var..😔