İhanet Eden Ben Değilim, Sensin Annem

Biliyorum. Bu gün senin günün. Anneler günün. Başımsın. Baş tacımsın. Yüreğimdeki yerini kimse alamaz. Kimselere bırakmam, bırakamam içimdeki aşkını. Ellerinden öpüyorum. Günün kutlu, günlerin umutlu, günlerin hiç olamadığın kadar mutlu olsun annem.

Şimdiye dek şöyle oturup da uzun uzadıya konuşamadık seninle. Tam da şimdi, tam da bu gün, tam da sen benim canımın en baş köşesine oturmuşken. Ben senin bilmem kaç yaşına gelmiş ama hiç büyümeyecek evladınken. Konuşalım mı seninle?

Beni sen yetiştirdin.

Yalvarırım söyleyeceklerimi hafife alma. Kırılma. Gücenme. Sitem dahi etme. Sen de çok iyi biliyorsun ki, benim dudaklarımdan dökülecek her kelimenin, sonrasında nereye gidecek olduğunu en iyi sen bilirsin. O cümlelerin içimde nerelerde hangi duygularla, hangi yetmezliklerle, hangi hislerle kucaklaşacağını da en iyi sen anlarsın. Hatta ben bilmeden, beni ne hale getireceğini de bilirsin sen.

İşte bu yüzden annem, bu yüzden, kendimi hiç sıkmadan, kelimelerimi "aman kırılmasın, aman gücenmesin, aman incinmesin" diye düşünmeden, yumuşatmadan, hatta süslemeden anlatmak istiyorum içimdeki kıyametleri.

Beni sen yetiştirdin. Aslında beni ben yapan sen olduğun için, ben de şu an tam da sen'im. Ayrıldığımız bir tek nokta dışında.

Senin bana seçtiğin eş, benim eşim değil

Kafanda beni oturttuğun yer benim yerim değil. Geleceğime dair kurduğun planlar benim planlarım değil. Hayatımda olmasını istediğin, "işte benim evladıma yakışacak" dediğin insan, benim eşim değil.

Yapma artık yapma annem. Sen değil ben seveceğim. Sen değil, ben aşık olacağım. Sen değil, ben ömrümü adayacağım. Biliyorum, "senin mutlu olman için" gibi bir savunman var ama, inan bana senin gönlünden geçen, benim gönlüme dokunmuyor bile.

Hele o oynadığın oyunlar yok mu? Çileden çıkıyorum annem. Deliriyorum. Evladına, bana, "en değerlim" dediğin varlığa nasıl yapıyorsun bunu. Nasıl oluyor da arkamdan iş çeviriyorsun. Var olan ilişkimi bozmaya çalışıp, senin istediğin ile birlikte olmam adına saçma sapan kumpaslar kuruyorsun. Anlamıyor musun? Bize ihanet ediyorsun. Bana ihanet ediyorsun. Kendine ihanet ediyorsun annem.

Senin kurduğun hayat benim hayatım değil.

Göremiyorsun değil mi? Senin için yapabilirim, sen mutlu ol diye yapabilirim. Sen istedin diye sadece, inan sadece sen istiyorsun diye yapabilirim. Sen benim en değerlimsin. Sana asla "hayır" diyemem.

Ama gör artık annem. Gör artık lütfen. Yalvarırım gör. Senin yaşamamı istediğin hayatı yaşarsam eğer, eğer ben senin seçtiğin kişiyi eş olarak alırsam koynuma, sırtımı dönüp yatacağım. Ellerini tutarsam eğer sen istiyorsun diye, sen olmadığında bırakacağım. Sen mutlu olasın diye öpersem yanaklarından, o bir yabancının yanakları olacak. Ayrı kaldığımda hasret kokmayacak hiçbir şey. Kollarım hep bir boşluğu saracak. Özlemeyeceğim. Kaçıp gitmek için yanından, bahanelerim olacak sürekli. Bir torun istiyorsun ya hep. Ben O'na dokunamayacağım be annem. Nasıl anne baba olacağız.

Yani güzel annem, ne ben mutlu olacağım, ne de O. Hem bedenimde, hem ruhumda oluşan o koca boşluğu doldurmak için, ben de yine sen olacağım. Senin şu an bana yaptığını yapacak ve;
A L D A T A C A Ğ I M. Göremiyor musun?

Hadi artık bana nefes veren kadın. Dilimden dökülen o her "annem" her "anam" ile içimi titreten kadın. Gözüm görmese kalbimin atmayacağı kadın. Canımı uğruna sorgusuz sualsiz vereceğim kadın. Hadi artık, lütfen bize ihanet etmekten vazgeç ha. Olmaz mı? İhanet eden biri olmak istemiyorum.

Canımız için canına can katan, ufacık bir üzgümüzde bile ömrü kaybolan, hayırsız bir evladı bile sakınmadan kucaklayan, değil bir nefes, tüm nefesini sadece evlatları için harcayan annelerimizin, günü kutlu, günleri huzurlu, günleri umutlu olsun. Rabbim Onları başımızdan eksik etmesin.

Annesiz kalanlar. Bu gün bir çiçek ile topraklarını sulamanın tam zamanı değil mi? Elleriniz dert görmesin.

#Sevgiylekalın

#Blueobsession