Anne Dediğin

çok üzüldüm :( ancak üzülerek hiçbir şey elde edemiyoruz. ben babamım yaşadığını ve evlendiğini hatta çocuğu olduğunu biliyorum. ama yolda görsem tanımam. bir abim varmış onu da yeni öğrendim. insan bazen düşünüyor da annem var babam var abim ve kardeşim var ve hiçbiri yanımda değil. ve hiçbiri de aramadı beni. ben burada gözyaşı dökerken onlar kim bilir beni hiç düşündüler mi? hayat böyle şeyleri yaşatarak bizlere güçlü olmayı öğretiyor. umarım bir gün here şey istediğimiz gibi olur ve burada da üzüntülerimizi değil de mutluluklarımızı paylaşırız.

Degersiz falan deilsin. Seni dusnmeyenler asil degersiz olanlar. Ama sunu ogretiyolar : kimseye guvenmemek. Sevmenin ne oldugunu ogretemiyolar mesela. Ama kimseye baglanilmayacagini oyle guzel ogretiyolar ki. En yakini seni birakmisken sen zaten guvenemezsin birine. Ama emin ol her nekadar onlari dusunsek, uzulsek de hayat kisa. Uzulmeyi birakmaliyiz

doğru :/ ama hayata bir kez gelicez. ve bizi bir kez olsun sevmeyen, aramayan kişiler için hayatımızı mahvetmemeliyiz. sabah uyandığımızda derin bir nefes alıp, yeni bir gün, yeni bir hayat demeliyiz. yaşadıklarmızı, daha doğrusu ailemizle yaşayamadığımız mutlulukları unutamasak bile eğer elimizden bişey gelmiyosa alışmalıyız buna. alışmazsak bize değer vermeyenlere biz değer vermiş ve bir hiç uğruna hayatımızı mahvetmiş oluruz. ewet belki ağlıyoruz, üzülüyoruz. ama bu bizim güçsüz olduğumuzu değil, bunlara rağmen eger hayata zorla da olsa gülümseyebiliyosak aslında güçlü olduğumuzu gösterir. ve güçlü olmalıyız. tek çaremiz bu. inşallah bir güzn mutlu oluruz istediğimiz gibi. dualarım senle olacak...

sanırım üvey annen seni çok seviyormuş. senin için hiçbir emeği olmayan aileni düşünme, üzülmekten başka bir sonuç elde edemezsin. smdi kimlerin yanındasın? onlarla mutlu olmaya çalış. bencemde de dedıgım gıbı öz annen olsa da sevgisini veremiyo eger gerçek anne deılse. benim annemşimdi yanımda. nasıl bir anne mi? görsen kötü üvey anne sanırsın. nasıl davrandığını bilsen öz annem olduğuna ınanmazsın. ben de hep hayattan vazgeçmeye çalıştım. aldım elime bıçağı. bileğime dayadım. psikopatlık mı yapıyodum? psikopatlık ya da değil, önemli olan benim bu hayatı çekmememe, daha fazla uzulmememdi. ama her defasında yapamadım. sadece küçük kesikler atarak hep kendime bu kesiklere baktığımda, ileride hep bugunlerı hatırlayacaıma ve benim çocuğuma böyle davranmayacaıma söz verdim. kendine zarar verme sen de. olan bize oluyo. en azından üvey olup olmaması fark etmez, seni seven birileri var. neyse hayat üzülmeye değmez