Hiç Halanıza Anne Dediniz mi? Bir Hala Anne Olabilir mi?

Hiç halanıza anne dediniz mi? Ben dedim, tüm yüreğimle ve kalbimle. Geç oldu bunu demek ama dedim işte. Hiç çocuğu yoktu. Olmamıştı işte. Eşinden eziyet görmüştü. Boşanmışlardı ve evine geri gelmişti. Eşinden ve ailesinden gördükleri yetmezmiş gibi babasından da hergün sözler işitmişti. Canı hep yanardı. Bilirdim anlardım işte. Kızları çok severdi. Tüm yeğenleri arasında tek kızdım. Ailemin tek kız torunu olmak bana en büyük ayrıcalıktı. En sevilen, en gözde torun olarak büyümüştüm. Şımarıktım bir nevi. Tam 17 sene doğduğum andan onun ölümüne kadar tam 17 sene baktı bana. Hastaydı ama derdimi dinledi. Tüm ihtiyaçlarımı, isteklerimi ikiletmez yapardı. Annem yani biyolojik annem ben dünyaya getirdi çalışması gerektiğini belirtti ve gitti. Yıllarca halam ile yaşadım. Yıllarca bana o baktı. Yedirir, içirir, giydirirdi. Sıkıldığımda tüm işlerini bırakır sadece benimle ilgilenirdi. Babam ve asıl annemse sadece çalışırdı.

Birgün asıl annemin bana suçsuz olduğum halde attığı tokadı tüm dünyamı bitirdi

Evet annemdir döverse döverdi. Ama çocuktum küçüktüm ve korunamayacak kadar zayıftım. Hatta

...Hastaydım...

Ama annemin bu umrunda değildi. En sevdiği bir eşyayı kırmıştım. Şimdi sorsanız ne ben ne de o hatırlar. O tokadı öyle bir atmıştı ki canım yanmış ve burnum kanamıştı (zayıflığımdan ve anne sütü içmediğim için sağlıksız bir çocuktum, dokunulduğu an bile burnum kanamaya başlardı.)

Ama bu sefer durum farklıydı. Kanama durmuyordu. Halamı aramıştı. "Gelip şunu ala ne yaparsan yap durmuyor" demişti. Düşünsenizye asıl anneniz size "şu" diyor ve halanıza gönderiyor. Gezmeyi severdi asıl annem. Sadece parayı ve gezmeyi severdi.

Canım ne zaman yansa annemi arardım. Korktuğumda annemi isterdim. Ama annem beni istemezdi. Sonunda daha o küçük aklımla anneme "artık seni sevmiyorum" dedim. Çünkü ona anne demek bile artık canımı acıtıyordu. Ama onun cevabı daha vahimdi.

Umrumda değilsin. Annen olmak umrumda değil.

Tek koştuğum kişi yine halam olmuştu. Yine ona gitmiştim. Kucakladı beni, sarıldı sıkıca. Ağladım, hemde çok fazla ağladım. O beni öperek teselli ediyordu.

Canım yanıyor anne. Çünkü annem beni sevmiyor.

Artık umrumda değildi. Asıl annemi neredeyse hiç görmüyorum bile. Yıllar bu şekilde ilerledi. Fotoğraflarda pek görünmeyi sevmezdim diye söylenmeye başladığım bir zamanda asıl annemin "git yanımdan madem" dediği zaman bile halamın "gel, orası değil asıl yerin burası" demesi beni mutlu ediyordu.

Bir annenin verdiği herşeyi, gösterdiği tüm şefkati halam bana eksiksiz ve hatta fazlasını vermiştim. Ama öyle ki bu sevgi dolu yıllar yerini özleme bırakacaktı. Çünkü o hastaydı. Lenf kanserine genç yaşta yakalanmıştı ve acılar içinde kıvranıyordu. Hiçbir şey yapamıyordum. Elimden hiçbir şey gelmiyordu. Tüm gün yanındaydım. Tam 1 sene, o acılarla boğuştu bense korkularla. Onu kaybediyordum. İşte asıl annemi, gerçek annemi, gözümün nurunu kaybediyordum.

Birgün eve geldim. Babaannem onunla ilgileniyordu. Zaten son zamanlarında artık hiç konuşamıyordu. Hareket dahi edemiyordu. Yanına gittim. "Annem nasılsın?" dedim sadece. O gözlerindeki ışık o kadar güzeldi ki. Annemdi işte, o kadın halam değildi benim için. O kadın benim gerçekten annemdi. Anne şefkatini gösterendi bana. Hep şöyle derdi "çocuğun olduğunda onu her zaman sev, çünkü o senin evladın, tıpkı senin benim evladım olduğun gibi."

O son günlerindeydi. Biliyordum ve canım çok acıyordu. Yine acıyordu. Ama bu sefer sarılacağım biri yoktu. Anneme sarılamıyordum, çünkü hastaydı. Yanına gittim ve onun elini tutarak sadece

"Lütfen beni bırakma anne"

Ağladı, gözyaşları akıyordu. Arkasında yetiştirdiği, büyüttüğü biricik evladını bırakıp gidiyordu. Çaresi yoktu. Tedavileri reddetmişti. Son zamanlarında acı çekmemesi için ilaçlar alıyordu. Bir sabah saat 6 da vefat etti. Aramızdan ayrıldı ve biliyorum ki onun gibi bir melek cennetten bir bahçede. Biliyorum ki o melek dünyanın en iyi annesiydi. Tüm gerçek anneler gibi...

Şimdi soruyorum, sizce bir hala anne olabilir mi?

Seni özledim anne

(03.10.2011)