Kalabalık İçinde Yalnız Olmak

Bazen bakıyorum işte insanların git gide yabancılaşması ve yanlızlaşması..vs ülke git gide yaşanmaz hale geliyor. Eskiden güğün olurdu, bayram olurdu, cenaze olurdu, iyi kötü ginlerde akraba, eş, dost, hep beraber olurdu.

Ama şimdi bakıyorum düğüne çağıracak insan bile az, cenazeler eskisi gibi değil gelen giden az. Mutluluğu ve kederi paylaşacak insanlar azalıyor insanın çevresinde. Ciddi ciddi memlekette gelecek kaygısı oluştu bende.

Kötü yönetilmek, teknolojinin hayatımızda öncelikli mesele olması ya da işte her ne sebebdense artık; bilinçli ve kasıtlı olarak bir hipnoz var ortada sanki: duygusuzlaştırmış insan..

Daha hayat kurucağız, iş güç sahibi olacağız şeklinde motivasyon cümlelerinin sonu "ama etrafında kimsecikler olmıyacak" içsesi ile yerini kaygıya bırakıyor kimi zaman.

Evet karamsarım ama bunun için sebeblerim var..