Yalnız, Çekingen ve Çok Az Arkadaşı Olan İnsanların Yaşadığı Yaygın Durumlar

Ellerine sağlık. Çok güzel olmuş. Okurken kendimi gördüm. Bende aynı durumdayım. Dışlanıyorum neden bilmiyorum. Hep sorunun bende olduğunu düşündüm. Bu durumlar, Yalnızlık bir ara çok üst düzeye ulaşmıştı. Ailemde, öğretmenimde farkındaydı. Moralim çok bozuktu ve kimse benimle konuşmuyordu ben gidip konuşsam bile Arkadaşlarım kendilerini çok yüksek gördükleri için beni takmıyorlardı. Geçen sene hocamın Yanıma gelip biraz konuşabilir miyiz? Neyin var dediğini çok iyi Hatırlıyorum. Tabii hocama ben yalnızım, kimse benimle konuşmuyor, ilgilenmiyor diyemezdim. Desem zaten yerin dibine geçerdim utançlıktan. Dediğin gibi meşgulmüş gibi davranıyorum ya telefonla uğraşıyorum ya da kitap okuyorum. Bence en ağırı başına bir şey geldiğinde kendini tutamayıp ağladığında kimsenin yanına gelip seni teselli etmemesi. Bu durumu çok yaşadım başkası ağladığı zaman onların etrafına toplanılır bir çaresine bakılır, rehberliğe felan götürülür. Bende yalnızım ve hala devam ediyor ne yapacağımı bilmiyorum. Sanki herkes benden nefret ediyor. Kurs da büyük sıkıntı. Kursa gitmiştim bir ara. Arada yani mola zamanı Sınıfta tek ben kalmıştım. Bu yalnızlıktan dolayı ne kurs, ne dershane, ne de okula gitmeye cesaretim var. E haliyle bunlardan dolayı ders notlarında Düşüyor. Biraz fazla uzattım. Tekrar ellerine sağlık

En iyi arkadaşım dediğiniz kişinin en iyi arkadaşı olmamanız ve arkadaş grubu içinde dışlanma var sadece 5 kişilik arkadaş grubumuz var hep 2'şer kişilik ya da 4 kişilik bir şey olduğunda gruplu ben dışlanıyorum :( Diğerleri yok çünkü genelde insanlara ilk mesajı ben atarım tanımadığın ya da az konuştuğun olsa daha iyi olur whatsapptan mesaj at merhaba diye ya da ismiyle napıyorsun felan diye sonra sohbet aç sonra samimi ol her ne ne kadar ben de o kadar uygulamasam da sosyal ol insanlarla tanış bir merhaba de 1 kere denemek hiç denememekden iyidir ne demişler denemezsen baştan kaybetmiş olursun ben kendimi küçüklüğümden beri geliştirdim yine geliştirdiğim halde başta dediğim sorunlar var hale belki biraz özgüven eksikliğimizden de olabilir ama aşmamız lazım bunu

birsürü insan senin gibi biliyo musun :( ben lise dönemindeyken bu durumların hepsini yaşadım gerçekten çok zor. şimdi çevrem geniş ama dostum dediğim bir kaç insan var inan bana insanların çoğu böyle.. sen onların dışarıdan çok mutlu gözükmelerine bakma... insanların yüzde 99 u yalnız:(

Tamamıyla benim gibi ve bu halen devam ediyor özgüven eksikliğim var liseden beridir böyle şu an 20 yaşındayım fakat benimle kimse konuşmuyor yani beni ezik olarak görüyorlar bende özgüven sahibi ve çevresi geniş sosyal bir insan olmak istiyorum ama daha insanların gözlerinin içine bile bakamıyorum. Konuşsam bile sesim çıkmıyor komik oluyor konuşurken insanlar bana bakıp gülüyor her an rezil olacakmışım gibi. Gözlerim doluyor yani utangaçlık kadar kötü birşey yok :( Dışarı da gezmezdim tenefüsleri herkesin yanında bir arkadaşları var gülüp eğleniyorlar beni çaresiz görmesinler diye gitmiyorum asosyal oldum iyice bıktım artık. Psikologa gidiyorum sosyal ol kurslara git diyor ama demesi kolay yapması zor halen devam ediyor gidince ne değişecek? Hep başarısız oldum çünkü dersleri anlamıyordum. Artık böyle biri olmak istemiyorum sende çok haklısın kendimi gördüm sende.

Senin gibiyim ve böyle milyonlarca insan var bu yüzden yalnız hissetmemeye çalış. Ankara'da doğdum büyüdüm ben. Şehrin insanları ve şartlar yüzünden böyle hissetmen doğal. Ama bu acıyı çekmeseydim kendimi keşfedemeyecektim. Şimdi ise farklı bir şehirde üniversiteyi kazandım ve gidiyorum kötü anılarımı arkada bırakarak. Yani demem o ki o acıları unutamazsın ama yeni başlangıçlar yap. İnsanlar için değil kendin için yaşa ve değiş. Bunu yaptığın zaman eskisi gibi umursamayacaksın emin ol. Umudunu hiçbir zaman kaybetme düşersen tekrar kalk ve dene asla bu benim kaderim böyleyim deme. Ben bunları hak etmiyorum daha iyisi olmak için çalışacağım de. İnsanları affet ayrıca affetmezsen bunları atlatamazsın.

Bunları tek yasayan yalnız olmadıgımı bilmek bari bu konuda yalnız degılım.. Ben uni o kadar yalnızım ki seni o kadar ıyı kalpten anlıyorum uzun ders aralarında kutuphaneye gıtmek ya da tuvaletlerde kımse gormesin diye tek basına aglamak butun sorununu kendi içinde tutmak okul servıslerınde tek oturmak bir gunaydın bile dememesi.
Kısacası ben i nasıl da yazmıssın. Senınle mesajlasmak ısterim yalnızlıgımızı paylasalım..( ve bu durumdan nasıl kurtulurum nasıl düzelir onerısı olan fıkrı olan varsa yazsın lutfeen )

Tam da beni anlatmisssin ben de bunlarin cogunu da degil hepsini yasadim:((
Her farkli ortama girdigim de liseye ilk basladigim olsun dersanedeki ilk gunum olsun kendime dedim bu sefer yakin arkdaslar bulcam hep baskasinin arksaindan giden olmicam ama bir bakmisim yine herkes bana uzak onlar da beni olk gorduunde beni kendisi gibi dusunur ama yavas yavas beni tanidilar benden uzaklastilar bendeki sorun neydi neden baskasinin arksaindan giden hep ben oluyorum. yaa boyle ben de yasadim teldeki kisi sayisinin azligi olsun watsapa hep bos bos bakmalar olsun ama hic bir zaman intihari dusunmedim sen de bundan sonra dusunme en cok da bunlari kafanaa takma. ben universiteye bu sene yeni baslicam heyecanlanmaktan cok korkuyorum arkadaslarim olmicak diye ama ben yine de bu korkumla yuzlesicem cunku elbet beni anlayan biri cikacak karsima sen de sorununla yuzles asla vazgecme. istersen ozelden de yazisabiliriz seninle:))

Aynı beni anlatmışsın ama ben aksine bazen uzak kalmayı seçiyorum çünkü biliyorum ki beni takmayan insanların arasında yalnızlığımı daha derinden hissediyorum.. Aslında pek kafaya takmamak lazım az insan çok huzur hayatımızda yer edinen her insan sorunlarıyla var en yakın hissettiğin kişilerle bile sorun yaşayabiliyor insan kalabalık çevre kalabalık sorunlar getirir bence..

beni anlatıyor tamamıyle. vay be dedim, daha demin eskileri düşünüp ağlamıştım zaten şimdi bu pek iyi gelmedi bana. gerçi şuanki hayatımda bişeyleri değiştirmeye çalışıyorum ve farkettim ki sorun bende değilmiş, çevremdeki bencil insanlardaymış. şimdiki arkadaşlarım çok alçakgönüllü, vefalı yardım sever, havalı olmayan insanlar, eskiye göre daha az yalnızım denebilir.. neyse ya, sen ya da başkası, yalnız hisseden herkes mesaj atabilir, laflarız arada bana da iyi olur, mesajlarınızı beklerim..

Çok güzel yazmışsın beğenerek kendimi görerek okudum zira bende bazen asosyal olmayı kendi iç dünyamda yalnızlaşmayı seviyorum her ne kadar dezavantajları fazla olsa da emeğine sağlık, hoş paylaşım olmuş :)

Bende o durumdayim. Ama benim öyle olamin nedeni kuzenimle hep ayni ortamlardaydik kuzenim beni asiri kiskanir diye herkesle arami acmaya calisirdi hakkimda kötü kötü konusurdu. Bende kuzenimden uzak durdum ve ona inanan herkesden. Böylelikle kimseyle konusmakdan görüsmekden kactm. Simdi ise yapa yalnizim bunu kendim sectm herkesi silerek ama bir zaman sonra bu insani üzüyor.