Hiç Arkadaşı Olmayan Bir İnsanın Hayatı

Nerden başlayacağımı gerçekten bilmiyorum. Belki bana inanmayacaksınız ama benim bu hayatıma kadar hiçbir arkadaşım olmadı. Arkadaş derken istediğin zaman derdini anlatabileceğin, onunla buluşabileceğin, cafeye, sinemaya, geziye, tatile vs. gidebileceğim birini kastediyorum. Hiçbir zaman bir arkadaş grubum olmadı.

Hiçbir zaman yaşıtlarımla bir cafeye gidip sohbet etmedim, sinemaya gitmedim. İnsanın bir arkadaşının olması, onunla vakit geçirmesi, sohbet etmesi, derdini anlatması, eğlenmesi nasıl bir duygu onu bile bilmiyorum.

Hatta bırakın gerçek hayatı, rüyamda bile hiç bir arkadaşım olduğunu, onunla vakit geçirdiğimi göremiyorum. Rüyalarımda bile sık sık arkadaş gruplarına kendimi bakarken görüyorum ve üzülüyorum.

Hep yalnızdım ilkokuldan beri. Yakınımdaki insanlar beni antipatik, tuhaf buluyorlar. Benden iğreniyorlar. Beni dışlıyorlar. Odamda tek başıma kaldıkça daha da kötü oluyorum. İçim daralıyor.

Dışarı çıkıp insanların arasına karıştığım zamanlar kendimi görünmez adam gibi hissediyorum. Hiçkimse benim varlığımın farkında bile değil. Benim hislerimin, duygularımın onlar için hiç bir önemi yok. Diğer insanlar için adeta yokum.

Özellikle bir arkadaşlar arasındaki bir doğum günü kutlaması gördüğümde moralim daha da bozuluyor. Çünkü hiç bir zaman benim doğum günüm kutlanmadı.

Bir cafeye gittiğimde sık sık bir arkadaş grubunun yakınına otururum. Onların konuşmalarını dinlemeye çalışırım. Acaba ne konuşuyorlar, sohbetleri nasıl diye. Ve kendimi o grubum içinde düşünüp hayallere dalarım. Keşke ben de herkes gibi normal olabilseydim.