O Küçücük Bedenin Koca Yüreği... Rastladığım En Temiz Kalpli Çocuk

Bir sabah uyandım her sabah olduğu gibi. Kıştı, dışarısı çok soğuktu yataktan çıkıp da kahvaltı hazırlayacak halim yoktu. Abim odama gelip "kahvaltı hazırlamaya niyetin yok mu?" diye sorduğunda halim olmadığını söyledim. Bir kaç saate kendime gelmemi ve dışarı çıkacağımızı söyledi bende bir saate kendime gelip hazırlandım. Dışarı çıkarken beremi, atkımı, eldivenlerimi, botlarımı giydim. Üşümek istemiyordum kendime gelsem de hala halsizlik vardı. Abim çarşıya çıkıp kahvaltı yapacağımızı söyledi, yürümeye devam ettik sohbet ederek. Bir anda abim yolda durdu, bende kendi kendime konuşarak yürüyordum ki arkama baktığımda abim bayağı arkamdaydı "Ne yapıyorsun yürüsene?!" diye seslendim bir yere kitlenmiş bakıyordu. Baktığı yöne baktım ve peçete satan bir çocuk gördüm.

O gördüğüm sadece peçete satan bir çocuk değildi, küçücük bir bedendi.

Elleri, ayakları, kulakları, burnu üşüyen bir küçük beden. İyi üşüyen bir bedendi. Abimin üzerinde fazla bir miktar yoktu ve bana "Çocuktan gözünü ayırma eve gidip geleceğim" dedi. Çocuktan gözümü ayırmıyor ona bakıyordum, hatta bir kaç kere göz göze bile gelmiştik. Abim yanıma geldiğinde evden para aldığını ve "benim midemden çok bu küçüğün ihtiyacı var doymaya" demişti. O an anladım karnını doyurmak istediğini fakat anlamadığım bir şey vardı ki oda evden neden para aldı? Zaten yetecekti cebindeki?

Çocuğun yanına gittiğimizde bize konuşmadan elindeki poşetten peçete çıkartıp uzattı, ben sadece izliyordum. Abim diz çöktü önünde "üşüyor musun?" diye sordu, çocuk sadece kafasını salladı "peki karnın aç mı?" diye sordu abim ufaklık yine sadece kafasını sallamakla yetindi. Abim çocuğun elini tutup "hadi gel gidiyoruz" diyerek yürümeye başladı bende peşlerinden gidiyordum. Abim önce bir ayakkabıcıya girdi çocuğa istediği ayakkabıyı aldı, ordan mont almaya gittik ve sonrada pantolon, bere, atkı, eldiven falan. Pantolonunda içine içlik alıp giydirdi :)

Şimdi karnımızı doyurmaya gidiyoruz ve sonra o peçeteyi senden alacağım söz dedi abim.

Hep beraber güzelce kahvaltımızı yaptık ve çocuk hiç konuşmuyordu. Gözlerimi ondan bir dakika olsun ayırmıyorum. Açlığın ne olduğunu ben de biliyordum az da olsa fakat kendimden çok utanıyordum. Bu zamana kadar kimseyi görmezden gelmememe rağmen bu durum beni çok üzmüştü ve abimin içindeki o iyiyi gördüğüm içinde çok sevinmiştim.
Oradan çıktık biz evimize gidecektik o an onun ne yapacağını düşünüyordum acaba ne yapacaktı? Eve mi gidecekti? Yoksa tekrar satmaya devam mı edecekti peçetelerini? Acaba hala üşüyor muydu? Kafam bu sorularla doluydu.

Bir anda durdu abim tekrar diz çöktü çocuğun önünde "bana o peçetelerini hepsini satar mısın grip olabilirim ihtiyacım olacak" dedi abim, çocuk atkı ve berenin arasında olan o iri ve gülümseyen gözleriyle önce bana baktı, atkımı indirip ona gülümsediğimde oda atkısını indirip gülümsedi. İçimi ısıttı inanamazsınız.

Abime dönüp "bana o kadar şey yaptıktan sonra sana bunları satarsam günah olur abi" dedi.

Ne diyeceğimizi bilemedik. "Sadece birini bana ver peçetelerini kolumu yeni montuma sürmek istemiyorum burnumu silerim diğerleri de sizin olsun." dedi. Gözlerim o an neden doldu anlam veremedim. Çocuk tekrar konuştu "Allah razı olsun abi, abla. Allah razı olsun" dediğinde bu kadar küçük bir bedenin içinde Kocaman bir yürek olduğunu tekrar anladım.

Abim ısrarla peçeteleri de satın almak istediğini söyledi ve ücretini verip bir peçeteyi de çocuğa verdi. Çocuk giderken arada bir arkasına dönüyor el sallıyordu. Ne kadar Mutlu olduğunu anlamamak elde değildi. Kendimi nasıl hissetmem gerekiyordu bilmiyordum ama küçücük üşüyen bir bedenin içinde Kocaman sıcacık bir yürek olduğunu keşfetmiştik o gün...

O ufaklığı ne zaman görsem gelip sarılıyor bana, parasını istemiyor peçete satıyor bazen de su. Her gün görüyorum, hep aynı yerde. O küçücük bedeniyle büyük bir mücadele veriyor. Ondan elimizi çekmedik. Çekemeyiz.

Bu da böyle bir anımdır, paylaşmak istedim. Okuduğunuz için minnettarım...