Benden Nefret Etmeyi Bırakın Artık

Küçük bir kasabada büyüdüm ben. Bakkalımız, kasabımız, manavımız, mahalle kahvemiz, berberimiz vardı. Okul, cami, komşular, çarşı pazar vs. Gayet normal ve sıradandı.

Devlet okullarında okudum, mezun olunca bir kamu kuruluşunda çalışmaya başladım. İşimi iyi yapmaya çalışıyorum, vatandaşın işini görmeye gayret ederim hep, yardımcı olurum. Aç değilim ama zor geçiniyorum elbette. Annem babam memleketteler, bayramda seyranda yanlarına gidiyorum. Her hafta da ararım mutlaka.

Tüm ve her türlü ölüme üzülürüm. Ülkemdeki politik siyasal çalkantılar terör beni çok tedirgin eder. Ekonomik refah, barış demokrasi ülkesel değerler vaad eden herkese sempatiyle, aksi yönde söyleme girişen herkese de antipatiyle yaklaşırım.

Bu gayet dürüstçe, kabaca çizdiğim çerçevede benden nefret etmenizi gerektirecek ne var? Bir düşünün... Ne var?

Ben ateistim. Bir yaratıcının, ulu ve üstün bir gücün var olduğuna inanmıyorum. Dinlerin de tamamen insanın eseri olduğuna inanıyorum. Şimdi her şey değişti değil mi? Bu metni okuyan her on kişiden en az 7-8 kişi için değişti. Neden? Neden değişti? Şu an neden öfke nefret ya da en azından antipatiyle yaklaşıyorsun bana?

Bir ateist olarak dünyaya ve hayata bakışım farklılık içerse de yaşamım, ülkemdeki inançlı birinden çok da farklı değil. Başka ülkedeki bir ateistten çok kendi ülkemdeki inançlı insanına benziyorum. Sen inançlı bir insan olarak da başka ülkedeki inançlı kişiden çok inançsız olan bana benziyorsun. Çünkü bir yurttaşız. Biz aynı ülkenin toprağın kültürün insanıyız. Bu, biz kardeşiz demektir. Çünkü çok fazla benzerliğimiz ve ortaklığımız var.

Endonezya’daki (Dünyanın en büyük Müslüman ülkesidir), Irak’taki, Arjantin’deki, İsveç’teki bir Müslümanla mı daha çok benziyorsun yoksa kendi ülkendeki bir ateistle mi? Yaşamını, dertlerini, sorunlarını, mutluluklarını, hasretlerini, hüzünlerini başka bir ülkedeki Müslüman mı daha iyi anlar kendi ülkendeki ateist mi? Dürüst ol ve bu soruya cevap ver…

Ben anlarım! Çünkü seni, herkesten çok ben tanıyorum. Çünkü seninle aynı sokakta caddede okulda işyerinde büyüdüm ve yaşıyorum. İnananların ateistlere duyduğu antipatinin sebeplerinden biri olan, manevi değerleri küçümseme ve aşağılama meselesi üzerine ayrı bir yazı derleyeceğim.

Şunu unutma… Aynı anneden doğmuş ama başka evlerde yaşamış iki çocuktan çok, ayrı annelerden doğmuş ama aynı evde yaşamış iki çocuk birbirine daha çok benzer. Ve onlar çok daha fazla kardeştir.

Ben senin kardeşinim. Benden nefret etmeyi bırak artık…