Nasıl Olsa Yoksunuz Bu Karanlık Uzay Boşluğunda

Aslına bakarsanız hiç de iyi değil bazı şeyler. Ben suçluyum. Suçlu bir insanım ben. Eksik bir erkek olarak doğmuş olabilirim. Yani erkek bedeninde bu kadar duygusallık olmamamlı. Duygusal bir erkek! Kırılgan bir erkek! Yani olursa olur olmazsa olmaz diyip kestirip atamıyorsun bazı şeyleri. Atmak büyük irade istiyor. Koptuktan sonrasını kaldıracak kadar güçlü hissetmiyorum. Ama böyle de hep eksik hep ezik hep üzgün hep mutsuz. Kendimi kandırmaya mecalim kalmadı artık.

Nasıl olsa yoksunuz bu karanlık uzay boşluğunda. Ben de bu boşluğa haykıran ama hiç duyulmayan milyarlardan biriyim. Ne çıkar ki altı üstü bir ömür yaşayıp öleceğim ben de hergün ölenlerden biri gibi. Kimsenin eksikliğini hissetmeyeceği bir şekilde.

Öylesine bir yaşamak!

Neden bu kadar uzak. Herkesin hayali neden bu kadar yükseklerde. Oysa hayali kuranların yüzde doksanı sıradan. Herkes o yüzde onu istiyor. O yüzde on da yüzde onu istiyor. Derdiniz ne insanoğlu. Ya da ben çok karamsarım şu an. Sadece diğer milyarlar bu sorunu nasıl çözüyor öğrenmeyi çok istiyorum. Ama uzay boşluğunda yapayalnızım. Üniversitede yurttayken kyk nın los koridorunda çocuğun biri yere betona oturmuş bir yandan sigara içiyor bir yandan da sigara kulünden S.O.S yazmış bakıyordu.

Önünden geçerken baktığımı görünce utandı dağıttı hemen. Derdi neydi acaba? Soramadım ki. Konuşurken kelimeler gelmez benim çoğunlukla aklıma. Hep sonradan gelir. Biraz yalnız kalıp düşünmem gerekir söyleyeceklerimi. Gerizekalıyım galiba. Yo yo hakaret ya da kendimi yermek için söylemiyorum. Bu genetik bir şey sonuçta. Zekam biraz geri olabilir cidden. Yakışıklı da değilim. 1000tl ye iki takım elbise aldım giydim aynanın karşısına geçtim hiç birşey değişmedi. Kabul etmek lazım neysen ösündür. Ama keşke hayallerim de olmasaydı. Onlar çok zorluyor. Onlar gerçekten çok zorluyor.

Onlar gerçekten çok zorluyor. Onlar gerçekten çok zorluyor. Yani hayallerim olmasaydı dünyaya insanlara kadınlara mutluluğa makam mevkiye kabullenilmeye sayılmaya sevilmeye takdir edilmeye dair bunca istek ve hatta ihtiyaç duymasaydım eğer herşey daha kolay olabilirdi. Yani hem fiziksel hem zihinsel olarak karşılayamayacağın istek ve ihtiyaçlara sahip olunca yaşamak güç oluyor. Yaşamak güç oluyor.

Tüm dünyada zihinsel engellilerin cinsel hayatı bir sorun zaten.

Çalıştığım yerde engelli kadrosundan gelen bir çocuk var. Zeka geriliği var safça biri anlayacağın. Dile düştü evlenmek istiyor diye. Herkes dalga geçiyor. Tüm dünyada zihinsel engellilerin cinsel hayatı bir sorun zaten. Ee çocuğun zihni engelli belki ama bedeni (en azından üreme sistemi) engelli değil. Sevişmek istiyor çok doğal olarak.

Tabii bu doğallık biyoloji bilimine göre. Sosyolojiye göre ayıp ve günah.

"Suç mu?" diyorum sevişmek istemek

Google da p*rno aratmış sonra kelime hatırlatmadan kaldıramamış utana sıkıla benden yardım istemişti. Utandırmadan sildim ve nasıl silineceğini gösterdim ne kadar minnettar kaldı. O dürtülerini gizleyemiyor işte ve dile düşüyor. Eh benim de aslında ondan farkım yok. Suç mu diyorum sevişmek istemek. Milyonlarca insan hergün bunu yaşıyor ve bunu istemek bazıları için suç ama bazıları için normal neden? Sevgilim çok suçluyor beni bu konuda. Kırıyor. Git başkasıyla yap izin veriyorum diyor. Benden böyle birşey isteme diyor. Günah diyor mahrem diyor. Ya evlenelim o zaman diyorum evlenmek istemiyorum diyor.

Kime desem aslında ona kızıyor. İkimiz de memuruz. Ben askerliğimi yaptım. Eee. Ona kızıyor ama o kendisini haklı görüyor. Çünkü istemiyor. Evlenmek de sevişmek de istemiyor. Ben çok üzülüyorum. Vurup kıramıyorum. Bir arkadaşım kulodunu çıkarmayı reddettiği için yataktan kovduğunu anlatmıştı bir kızı. Ben şimdi sadece uçkur düşünen aklı sadece o ise çalışan biri olarak eleştiriliyorum.

Ne erkek hikayeleri dinledim hayatım boyunca.

Kızlardan ayrı erkeklerden ayrı. Erkekler kızı ve duygularını geleceğini düşünmeden hoyratça istediklerini elde edip bırakıp gittiler bu hikayelerde.

Dediğim gibi bırakanlardan da bırakılanlardan da ayrı ayrı dinledim onca yaşanmış hikayeyi. Bırakılanlar gözü yaşlıydı tabii. O erkekler hep gözde ve hayranlık duyulan insanlar oldu. Bense hep kırıldım hep üzüldüm. Değerim bilinmiyormuş benim. Bunca yıl sonra arrik değerimin olmadığına karar verdim.

Olmayan birşey de pek tabii olarak bilinmez değil mi?

Ama ömür sürüyor ve hayaller istekler beklentiler ile bunu gerçekleştirmekten her türlü yoksun bir beden ve ruhla sanki elektrik akımına kapılmış gibi yaşıyorum. Bunları okuyan olur mi bilmem. Zaten sorularıma da kimse cavap vermiyor. Eskiden daha az kişi vardı burada ve verirlerdi o zaman. Şimdi burası da normalleşti. Yani hayatta genelgeçer olan normal olur sonuçta ne kadar bana adaletsiz gelse de. Diyorum ya okuyan olacağını sanmam ama okuyanlarsan ne saçmalamış bu ezik diyen de olcak kendisini gören...

Yok ya kendisini gören olmaz bu yazıda!