Vasiyetnâmemdir...

Kaçınılmaz olan ölüm, maalesef bir gün benim de kapımı çalacak. Mutlaka herkes gibi, benim de yarım kalan işlerim, gerçekleşmemiş hayallerim olacak ve düşündüm de neden benim de bir vasiyetim olmasın? Ve bir vasiyet hazırlamaya koyuldum kendime;

İşte vasiyetim:

Lütfen telefonumu kurcalamayın, özellikle mesajlara bakmayın. Mümkünse onu bir telefoncuda sıfırlatın ve kullanması için kardeşime verin.

O giymeye kıyamadığım, sadece özel günlerde giydiğim elbiselerimi, giymeye kıyacak birine verin gitsin.

Bazamın altında, canım sıkıldıkça dertleştiğim sırdaşım/günlüğüm var, onu okumadan yakın! Mümkünse küllerini de denize dökün.

Kimselere vermediğim ve meslek sırrı gibi sakladığım kısır tarifim de mutfak önlüğünün sol cebinde. Canınız ne zaman kısırlarımdan çekerse, açıp bakın tariften yapın.

Alt kattaki komşu teyzenin bitmek bilmeyen süpürge sesleri yüzünden epeyce bir gıybetini ettim, helallik isteyin ondan benim yerime...

Bana şu yalan dünyayı zindan eden, çekemezlikleriyle, iftiralarıyla beni çileden çıkaran o namussuz kıza da ondan ne kadar nefret ettiğimi, hakkımı sonuna kadar haram ettiğimi söyleyin.

Helvamı, güzel helva yapan birine yaptırın, içine kuş üzümü de katsın, yanında da vişne suyu ikram edin.

“Oyunbozanlık yaptın be çiçeğim, hani birlikte ölecektik?" dediğini duyar gibiyim sevgilim... Üzgünüm, sözümü tutamadım sana karşı ilk defa.. Affet beni ve sakın başka kızlara bakma!