Yalnızken Neden Daha Çok Üşürüz?

İnsanlar neden yalnız kaldığında daha çok üşür?


Yalnızken Neden Daha Çok Üşürüz?


Benim ellerin hep soğuktu üşürdü. Bir ele ihtiyacı vardı ellerimin hep. Arkadaşça dostça masum bir sevgiye. Bırakıp gitmeyeceğini bilmek birisinin. Sırtımı dönüp gün güvenebilecegim. Kardeşten öte sevebileceğim.



İnsanlar gelirler ve sonra hiçbir şey olmamış gibi giderler.



Yalnız hissedersin. Karanlıklarda mahkum edersin kendini. İnsanlar olmadan, sevdiklerin olmadan ayağa kalkamayacağını düşünürsün. Ama bir süre sonra anlarsın kimseye ihtiyacın olmadığını. Gelen gitmesini de biliyor sonuçta.


Sevgin tükeniyor bir süre sonra. Aradan geçen zamanda birkaç damla yaş süzülüyor göz pınarlarından. Pişman oluyorsun tekrar güvendiğin için. Kızıyorsun kendine. Canın acıyor sesini çıkartamıyorsun. Çıkarsan da duymuyor kimse zaten. İnsanlarla arana bir duvar örüyorsun, camdan görünmeyen bir duvar. Bu duvarları yıkmayı senden çok isteyen yok aslında, ama artık ümidini yitirmişsin. Biri daha giderse ayağa kalkamayacağından korkuyorsun. Tek kalıyorsun. Üşüyorsun!


Ve son.. <3

Yalnızken Neden Daha Çok Üşürüz?
Cevapla