Bazılarımız Yalnız Kalmalı

Öncelikle unutmayın ki bu bir "Ben'ce" dir.

Acımasız gerçeğimizi benim gibi olan kardeşlerime aktarmak istedim.

Ne kadar uzun yol yürüsenizde...

Hayatın adımlarını 'tek başınıza' atarsınız bazen korkuyla bazen de cesaretle. Çok insan tanırsınız kimini bağrınıza basar kimine de derdinizi anlatmaya çalışırsınız anlayacaklarına inanarak.

Ama değişmez yalnızlık...

Bir mum gibisinizdir

Gecenin karanlığında her şeye zıt, gündüz vakti ise gereksiz fazlalık. Köşede bırakılmışsınızdır, ihtiyaç duyulacağı zamanı bekleyerek geçer vaktiniz. Elektriklerin kesilmesini beklersiniz hani birinin size gelip duygularından bahsetmesini; tabi dinlersiniz siz tüm candaşlığınız, yoldaşlığınızla. Sizinle mutlu olduğunu işitip daha sonra da gidişini seyredersiniz hem belki gelir bir daha...

Ağlarsınız kusursuzca..

Elden ne gelir ki zaten? Sanki dışlanmak ve yıpratılmak adına yaratılmışsınız. Gözlerinizden akar yaşlar, evet kesinlikle ama yanaklarınıza değil kalbinize akar.

Ateş değdiği yeri yakar be kardeşim!

Ve Gün Akıp Gider, Hayattan bir gün daha eksilir..

Ve sen bir asansöre binersin, çünkü sen yalnızsın ve "TEK BAŞINA YÜKSELECEKSİN"

Çünkü dostum, iktidarın bedeli yalnızlıktır..