Yalnız Olmak ve Tamamen Yalnız Olmak

Yalnızlık.Küçükken en yakın arkadaşımla sık sık yalnızlığın muhabbetini yapardık.Küçükkende derin mevzulardan konuşan çocuklardık.Ben hep şöyle derdim"İnsanın yanında en azından bir kişi olması gerek"öyle bir yalnızlık benim hoşuma giderdi açıkçası.

Aile sanki bizim için görünmez bir kavramdı. Ailemiz olmasına rağmen sürekli yalnızlıktan bahsediyorduk.

Aslında yanı başımızda bize kan bağıyla bağlı olan kişiler var..yine de o'sadece bir kişinin' aileden olmaması gerekti.Belkide bizi anlayan,kan bağımızla bize bağlı olmayan bir kişinin olması bize göre hoş,cool bir yalnızlıktı.

Gerçek yalnızlık ise bu değildi ki.Yanında seni anlayan,kan bağın olmayan kişinin olmamasıydı,ailenin olmamasıydı yalnızlık.

Ailesi yanındayken yalnız hissedenlerde var.Ebeveynlerinin bile yalnız bıraktığı kişiler..Ya da ailesi ölenler..

Bu kişilere tamamen yalnız diyebilirdik fakat öyle olduğunu bilmeme rağmen bilmemize rağmen yalnız hissediyoruz.Kocaman bir yalnızlık içimize çöküyor.Böyle olduğumuz için belkide ergen muamelesi görüyoruz ama ben gördüm.En yetişkinimiz bile yalnız hissediyor oysaki öyle olmadığını biliyor..

Nasıl bir his biliyor musunuz? Saatin tik taklarını sayar hale gelirsiniz.Aileniz dışındaki kişilerle nasıl sohbet edeceğinizi bilemez hale gelirsiniz,güvensizleşirsiniz.Berbat bir histir TAMAMEN YALNIZ kalmak.Tamamen yalnız olduğunuzu sadece siz hissedersiniz.Dışarıdan aileniz var tamanen yalnız değilmiş gibi görünürsünüz,ama o his sizde de vardır.

Ya da sadece ben tamamen yalnız hissediyorum..

"Bu dünyada yalnızlığı seçen insanlar vardır... Ama yalnızlığa katlanabilen kimse yoktur...!"

Ben de katlanamıyorum ama düşünmemeye çalışıyorum yalnızlığı.Yalnız olmak 14 Şubatta sevgilinin olmaması değil,sevgilinin olmamasını tartışacağın kimsenin olmamasıdır bana göre.

Yalnızlık üzerine düşüncelerim..