İçimizdeki, Dilimizdeki Yalnızlık

Hepinize merhaba..
Bugün önce aklıma,sonra da dilime takılan ve dilimden hiç düşmeyen bir konuydu şu an paylaştığım...
Dilimden düşmeyenin içine düşmüşüm meğer....
Düşmüşüm ki çıkamıyorum,düşmüşüm ki daha da batıyorum. Beni derinine daha da derine çeken bu batağın adıymış ''Yalnızlık..''

Yalnızlık ne menem bir şeydir bilinmez. Elle tutulmaz, gözle görülmez. Kiminin hayatını karartır, kimisinin hayatı sonlanır, kimininde tek başarısıdır...

Yalnızlık bir başarı mıdır?

Yalnızlık bir başarı mıdır? Yoksa fiyasko mudur? Yalnızlığın ekmeğini yiyen insanlar var mıdır?
Yalnızlığa şiir yazanlar, yalnız olduğu için şiir yazanlar, yalnızlığa şarkı yapanlar yalnızlığın ekmeğini mi yiyor..??

Yalnızlık onlara başarı mı getiriyor yoksa başarılı olmak için yalnız olmak mı gerekiyor? öyleyse ben neden onlar gibi değilim? Sen neden değilsin? O neden değil? Anlamadım...!
Geçmişten bu güne yalnızlık için kaç şiir yazıldı, kaç şarkı söylendi, kaç kişi gözyaşlarını içindeki ve de dıraşıdaki boşluklara bıraktı? Sanki boğaz köprüsünden kendini boşluğa bırakanların bıraktığı gibi...

Yalnızlık Allah'a mahsustur...

Bu cümleyi eminim hepiniz görmüş ve de duymuşsunuzdur. Peki yalnızlık gerçekten Allah'a mı mahsustur? Eğer öyleyse çevremizdeki insanlar yalnızlar ordusunun bir mensubudur??
Öyle değilse bazı insanlar neden yalnız ölür?
Çay harlı muhabbetlerin meşrubatıyken, kahve neden yalnız olanlara mahsustur??
Yalnızlık bence hepimiz için??

Hep şiirlerde anlatılır, okuyanlar dinleyenler imrenir duygulanır ama o kişinin yerinde olmak istemez..
''Yalnızlığa kaç şiir yazılır?'' diye sormuştum ya hani, cidden yalnızlığa daha kaç şiir yazılır...

''Eğer iliklerine kadar yalnızsan... Özlemin kitabını okursun uyurken sadece...
Yani aşk ne dedikleri değil, ne diyemedikleridir...
Çünkü, çünkü kimileri özler. Kimileri özler ama söyleyemez...
Ve asıl söyleyemeyenlerdir aşkı ayrılıklarına kadar hakeden...'

Böyle demişti ya hani şair...

Böyle anlatıldı hep, böyle sunuldu. Peki biz ne hissettik içimizde? Ona ne isim koyardık isim konulabilecek olsa?
Elle tutulur gözle görülür bir şey olsa onu neye benzetirdik?
Yiyecek olsa eminim bir çoğumuz, gıda zehirlenmesi gibi ''Yalnızlık zehirlenmesinden ölürdük...'

İnsanı nasıl bir çıkmaza sokuyor değil mi?
Göremiyorsun, duyamıyorsun, dokunamıyorsun, tadamıyorsun ama hep onu yaşıyorsun, yaşıyorum, yaşıyor..
Yaşatıyorlar....!!!

Bazen ''Yalnızlık ömür boyu'' diyor bir şarkıda ona ritim tutuyorsun, bazen sinema salonlarının beyaz perdelerinde o yalnız adama veya kadına bakıyorsun, ağlıyorsun hatta onun haline ama belki de kendi haline o şekilde ağlamıyor,ağlayamıyorsun...

Bazen öyle bir hal alıyor ki içimizdeki yalnızlık, etrafımız çevremiz kalabalıkla dolup taşarken, sen bırak normal derdini, ısırdığın eriğin ekşiliğini, yudumladığın şarabın kırmızılığını, hatta sıktığında gözüne kaçan limon damlasının acısını bile paylaşamıyorsun kimseyle..İçinde fırtınalar kopuyor ama sen kimseye yağamıyorsun...

En zoruma gideni ne biliyor musunuz?
Kendi içimizdeki yalnızlıkla başa çıkamıyorken, ondan kaçıyorken ''Acaba evrende yalnız mıyız?'' sorusunu soruyoruz..

Senden hep bir şeyleri tanımlamanı istiyorlar ama yalnızlığı hiç hesaba katmıyorlar...
''Hayatı anlat'' diyorlar 'Bana hayatın tanımını yap'' diyorlar ama yalnızlığını hiç düşünmüyorlar..

Ben Derim ki;
''Hayat; Keskin virajları olan, uzun veya kısa bir yoldur...''

''Yolunuzun açık, düz ve uzun olup, O yolu yalnız yürümemeniz dileğiyle...''

Siyah Paltolu Adam...