Bazıları, Herkes Kadar Şanslı Değildir.
İyi tatiller.
Garip bir başlık oldu bu. Farkındayım. Ama olanı anca bu şekilde özetleyebilirdim. Nasıl anlatılabilir aslında pek emin değilim. Hani cümleler kafamın içinde dizilmiş, fakat çıkarken dağılıyorlar.

Güzel bir çocukluğum oldu. Çok zengin değildik. Ama aç da kalmadık diyebilirim. Ters, düz yuvarlanıp giden bir aileydik. Eksik yanları da çoktu. Örneğin babam. Ben küçükken ailem boşanıyor. Ben hiç hatırlamıyorum yıllarca babamın yüzünü. Çocukluğumda, beni görmeye devamlı geliyor. Ama ailem, dayılarım istemiyorlar onu. Buna izin vermiyorlar. Yani bana anlatılan bu.
Zamanla ben büyüyorum. Duygularım yerine geliyor, şekilleniyorlar. Ve o kahrolası gurur bende de yüzünü gösteriyor. İlk okulda, babasıyla dolaşan, okula gelen çocukları gördükçe, içimdeki nefret, kin denilen bıçak daha da bileniyor. Kafamın içinde hep ona dair silik hayallerle dolaşıyorum.
Yüzünü bile bilmiyorum. Bakıp bakıp gördüğüm büyük amcalara, oğullarına, kızlarına sarılışlarına, aklımda resimler çiziyorum. Bu tablolar beni daha çok üzüyorlar. Ve bana danışılmadan, fikrim sorulmadan, yıllar önce verilen bu karar ile bana ailem öyle bir tablo çizmiş ki, yüzümde beliren tüm tebessümleri silip geçiyor.
30 yıl boyunca görmüyorum hiç yüzünü o adamın. Adam diyorum çünkü Baba kelimesini kullanınca rahatsız oluyorum. Bünyem alışık değil. İsmini, soy ismini ve benimle aynı şehirde oturduğunu biliyorum sadece. Mesleği saygın bir meslek.

Bir gün Facebook'ta ismini aratıyorum. İlk denemem de çıkan sonuçlardan birine yapışıyor gözlerim. Resmine bakıyorum. Tıpkı ben. Çok benziyormuşum babama...
Anneme gösteriyorum. Evet o diyor. Ona da çok kızgınım ya neyse. Derinleştirmeye gerek yok bu muhabbeti. Bir şekilde o ulaşıyor bana. Aslında direkt bana olmasa da bir yakınıma ulaşıyor. Bana yazmasını istiyorum. Bana olan milyonlarca özür borcu varken, ben ondan sadece hatalı olduğunu kabul etmesini bekliyorum. Ama yok...
Saçma sapan bir umut beslediğimi fark ediyorum. Cümlelerimi, içimde biriken binlerce cümleyi eleyerek yazmaya başlıyorum. Ve mesajımı yolluyorum facebooktan.
Yazdığım mesaj şuydu;
Merhabalar. Bundan bir süre önce "Nasılsınız" yazdım.Sadece bir şeyleri konuşmak istiyordum.Aklımda onlarca cevap bekleyen soru vardı.Amacım ne sizin hayatınızı mahvetmek,ne de herhangi bir şey istemek değildi.Ben senin oğlunum vs gibi cümlelerle hesap sormak da değildi.Çünkü benim hesap sormak veya kimsenin düzenini bozup bakın ben varım demek gibi bir niyetim yoktu ve olmayacak.Sizi,başkasını suçlamak da istemiyorum. Gördünüz okudunuz ama cevap yazmadınız.Neden yazdıgımı kim oldugumu söylememe gerek olmadıgını düşünüyorum.Bunu zaten biliyorsunuz.Sadece kendinize dürüst olamadıgınıza eminim.Sözü çok uzun tutup zamanınızı almayacagım. 32 yaşındayım ve benim elimde olmadan bencil,kendini düşünen insanlar yüzünden mahvolmuş bir hayatı yaşamak zorunda kaldım.Allah'a şükür ben kimseye benzemedim ya da çekmedim sanırım.Bunları bugün neden yazıyorsun diyecek olursanız yakında baba olacağım.Ve bu duygunun nasıl bir şey oldugunu kendim yaşadığım için doğru zamanın bu oldugunu düşünüyorum. Size yazdım hemen cevap vermenizi de beklemedim ama birkaç aydır bakıyorum da boşuna bekliyormuşum meğer.Bu saate kadar bu şekilde yaşadıysam bu saatten sonra da yaşayabilirim.Ne bir beddua ne de başka bir sözüm olmayacak. Kim ne hak ediyorsa onunla yaşayacak zaten.Kimseden nefret etmiyorum.Çünkü nefret edecek hiç kimsem yok.Allah'a emanet olun.Söyleyecek söz dahi bulamıyorum.
2 Ocak 2014
02.01.2014 18:28
Aldığım cevap ise;
merhaba;inanır ya da inanmazsınız,ama ben buraya bakmıyor ve fazlaca ugrasmıyorum. esim bakıyor ve mesaj geldiyse beni uyarıyor ,sizin yazdıklarınızdan da böyle haberim oldu.yıllarca önce olan seylerin dogruysa böyle sonuclanmasından da gercekten üzülürüm hicbirseyi degistirmesede vede bu konuda hicbir sucum olmadıgını bilmenizi isterim yani isteyen ve karar veren ben olmadım,ama sonuc malesef söylediginiz gibiyse sucun büyügü nü ben işlemisimdir.yılları irdelemek istemiyorum ve sizin durumunuzu iyi anlıyorum.kimseyle hesaplasmak niyetim yok ,hesaplasmak gerekirsede bu asla siz olmayacaksınız.bazı seylerin telafisinin cok zor ve gereksiz oldugunu da biliyorum,aslolan birsey söyleyememek, ya da söylenecek birsey bulamamak
02.01.2014 18:38
eger benimle konusmak isterseniz debirgün ourur konusuruz telefon numaram 05******* iyi günler.esinizin saglıklı dogum yapması,cocugunuzun saglıkla dünyaya gelmesi dileklerimle
Yapabildiğim tek anlamlı ve mantıklı hareket bu oluyor. Utanıyorum kendimden. Çünkü herkesi kendim gibi sanıyorum. Ve yıllar sonra bulduğum o adamı, bir çırpıda yok etmek, silmek, hafızamdan kazımak istiyorum..
Bana yazdığı cevabından çıkan tek özet cümle şu,
Yapabileceğim bir şey varsa, numaram 0 5........
İstemiyorum, ne yardımını, ne numaranı. Tek başıma geçen yıllarımın acısını en derinden çekmenizi diliyor ve noktayı koyuyorum...
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Cinsel Yaşam
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer
En İyi Cevaplar