Klasik cümle ile başlamak istiyorum;
Bu benim ilk bencem
Uzun zamandır düşünüyordum ama ''ben yapamam'' deyip geçiştirdiğim için bence yazmadım.
Düşündüm nasıl bir şey yazsam, aslında bu eğitici değil anlatıcı olacak.
Sizlere nasıl Deist olduğumu ve bu aşama aile ve çevreme olan tutumumu kısaca anlatacağım.

2013 yılının temmuz ayında 16 yaşımda (ramazana denk gelmişti) ben yine oruç tutmuyorken iftar sonrasında bilgisayar başında sıkıntıdan araştırma yaparken tesadüf Deizm.org sitesiyle tanıştım, ne olduğunu okudum kullanıcıların olma hikayelerini okudum ve bunlar baya şey kattı, kendimi buldum.
Bazılarımız Ateist ve Deist olurken Kuranı ayetleri inceler ve sorgularlar lakin ben de böyle bir olay olmadı zaten hiç işim olmazdı bunlarla ve merakımda yoktu o yüzden inceleme sorgulama gereksimine bile duymadım.
Bu site sayesinde (Deizm.org) Deist olmadım, kendimi buldum. Ben zaten Deistmişimde haberim yokmuş.
Kendimi bulduktan sonra tabir-i caizse güncellendim, o tüm önyargılar ve ayrımcalıklar yok oldu sanki Berlin duvarını yıktım.
Asıl zor olan şimdi başlamıştı. Bunu aile, çevre ve arkadaşlara açıklamak.
Tabii ki kolay olmadı başta ben kabul etmeliydim bunu ve kabullenmiştim zaten, ben buydum. İlk olarak en yakın arkadaşıma açıkladım saygı duydu ama ondan aldığım bu güç bile ailemin karşısına çıkıp açıklamaya yetmedi.
Zaten aile içinde bana dinsiz derler ibadetlerim olmadıgı için, bende bunu kullanarak Deist oldugumu dolaylı yoldan açıkladım. Deistligin anlamı dinsizsizlik zaten bende onlara evet ben dinsizim dedim. Deistim deyipte kafa bulandırmaya hiç gerek yok.
Fakat okul ortamı aile ortamından çok daha zordu, orada ister istemez siyaset ve inanç muhabbetti yapmak zorundasın hele dindar bir ögretmeniniz varsa bundan kaçış yok.
Evet banada sıra geldi ve ben dürüstlüğümle dinsiz oldugumu ve kitabımın olmadıgını söyledim, sınıfta bir sessizlik hakim oldu bu sessizligi yine ben bozdum. Yerimde olmak istemezdiniz soru üstüne sorular bir anda okulda gündem oldum tabii ki bu İslamiyet'in doğuşundan daha hızlı yayıldı. Bir çok ögretmen bana saygı duyar gibi görünsede içlerinde beni eleştirdiklerinden emindim fakat bu umrumda olmadı. Yanıma gelip ''Sen Ateist misin?'' diye soranları adam yerine koyup açıklamamı yaptım ve hep aynı cevaplar ''Bence Müslüman ol'' oldu başka arzunuz?
Ve beni en çok üzen konuya gelelim, sırf bu yüzden ''Müslümanlık hoşgörü dinidir'' diye arkadaşlarım benimle yaklaşık bir ay konuşmadı. 1 ayın sonunda heyet kararı bozulmuş olacak ki benimle yine eskisi gibi konuştular, hala konuşuyoruz. Ben bundan dolayı 2 senedir asla utanmadım ve çekinmedim hala söylüyorum ve söyleyeceğim bu benim inancımdır kimseyi ilgilendirmez.
Her ne olursa ve kim olursa olsun inancınızı ve görüşlerinizi ifade etmekten asla çekinmeyin, ve sizi siz olduğunuz seven biri sizi hertürlü kabul edecektir.
Umarım beğenmişsiniz. :)
Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Gündem
Üniversite Tercih
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar