Hayat Herkese Gülebilir

Otu, cöpü dert edip gözünün önünü göremeyen dildaslarimi sevgi ile kucakliyorum.

Hayatimizi bir sekilde inis, cikislar ile gecirmekteyiz. Tek düze yasamamaktayiz, gün gelir iyi hisseder, gün gelir depresyon naralari atariz. Basimiza ufak bir olay gelir, dünya yikilmis altinda kalmisiz gibi dert, tasa ile benligimizi örtüveririz.

Genelimiz böyle degil midir?

Kasimizi, gözümüzü, dudagimizi analiz etmekten etrafimizda olup bitenleri göremez duyamaz hale geldik. Oysa gercek zorluk ceken onca insan vardir etrafimizda, etrafimizda olmayanlari söylemiyorum bile…

Kasina, gözüne sira gelmez onlarin, daha büyük sorunlari vardir cünkü. Hayat mücadelesi verirler mesela, yarina nasil cikariz hesabi yaparlar sürekli olarak.

„Hayat bu iste, herkese adil davranmiyor“ diyecekler olacaktir. Bu isin kolayina kacip kendi konforuna toz kondurmamak olur, ki dogal olarak cok lezzetli gelir. Hayat’in heybesinde herkese gülecek kadar yer vardir aslinda, bunun icin biraz calismak gerekiyor. Ben, ben, ben güzelligini sayikladigimiz kadar biraz da o, bu, su sarkisini söylemeliyiz.

Nihayetinde insan irki sosyal bir varliktir ve duygu, düsüncelerini, dert, tasalarini her daim paylasma geregi hisseder. Ben güclüyüm kimseye ihtiyacim yok notalarinda gezinenler bile buna ihtiyac duyar.

Fakat zor gelir insanogluna kendi derdini bir kenara birakip baskasinin derdine ortak olmak. Sadece üzülüp dizlerini dövmek ne kadar fayda sagliyor acaba düsünmeden edemiyorum.

İnsanlarin sikintilarini hissetmek, yikik gönüllerin acisini paylasmak, kimsesiz ve muhtaclari görebilmek onların dertleriyle dertlenmek ile mümkündür oysa.

İnsanin gönül gündemine alacagi bu özellik, ic dinamiklerinin atesleyicisidir ve harekete gecmesini saglayacaktir. Böyle bir hissiyata kapildigimiz an, bir seylerin ucundan tutmali...

Saygilar...