Eziklik Psikolojisi ve Toplum Tarafından Dışlanma

Sizinle hayatıma ait olan bir dönemi paylaşmak istiyorum. Çocukluğumdan beri sessiz, içine kapanık bir insandım. Sanırım halada öyleyim. Ama o günden bugüne kadar çok şey değişti. Hani derler ya; ''acı çeken herkes değişir'' diye. Gerçekten de öyle...

Ezilmek, dışlanmak, kabul görmemek, reddedilmek çok zor. Kendimi ifade edemiyordum. İki kelimeyi bir araya getiremiyordum. Cümle bile kuramıyordum. Sanırım ezik insanın özellikleri bunlar.

İnsanlar beni küçümsüyorlardı. Aslında insanlar diye bir genelleme yapmam da doğru değil. Başkasını küçümseyen bir şahsa insan demek ne kadar doğru ki. İnsan olan merhametli olur, duyarlı olur öyle değil mi?

Ben kendimi çok küçük düşürdüm geçmiş hayatımda. Hatalar yaptım ama telafisi mümkün olmayan hatalar yapmadım. Aslında benim hata yapmam önemli değil, çevremdeki insanların ah afedersiniz onlara insan demek istemiyorum. Çünkü insanlık çok başka bir şey. İşte çevremdeki şahısların beni uyarması gerekirdi. Çünkü insanlık, arkadaşlık bunu gerektirir. Sizce de öyle değil mi?

Ben kendimi küçük düşürdüm. Kendimi ifade edemediğim için saçmaladım, komik duruma düştüm, rezil oldum ama iyiki de yaşamışım bunları. Çünkü herkesin gerçek yüzünü gördüm. Kimin dost, kimin düşman olduğunu anladım böylelikle.

İnsanlığın, insan olmanın ne demek olduğunu öğrendim yaşadıklarımla. Benim durumumda olan, yani ezik olan insanların arkasından gülmek yerine öyle insanlara yardım ettim hep. Çünkü o acının ne demek olduğunu çok iyi biliyorum.

Saçma sapan davranan, kendini küçük düşüren, dışlanan, küçümsenen insanlara yardım edin lütfen !

İlla bir insana yardım etmek için o kişinin akrabanız, kardeşiniz, evladınız mı olması gerekir? Unutmayın aynı şey sizin de başınıza gelebilir bir gün.

Size nasıl davranılmasını istiyorsanız, siz de öyle davranın karşınızdakine..

Ezik insanların bir diğer özelliği ise herkesin içinde ağlamaktır, sürekli ağlamaktır. İşte ben bu hatayı yapıyordum. Daha neler neler :))

Aslında canımıen çok yakan ne biliyor musunuz?

Elalemin bana böyledavranması değilde, dostum dediğim, kardeşim dediğim şahısların beni hiç uyarmaması. Hadi onlar el, ya dostum dediklerim. Onlar nasıl göz yumdu benim o duruma düşmeme. Ben bu kadar mı kötü bir insandım. Şahsen ben sevdiğim bir insanın üzülmesine, saçmalamasına, kendini küçük düşürmesine dayanamam. Ama onar kıydılar bana.

Demek ki beni kullanmak için yanımda oldular hep.

Hiç unutmam bir öğretmenim, başka bir öğretmenime benim yanımda hani safım ya ben

''Bu çok saf''

dedi. Duydum, yıkıldım. Bu ne cürret, hem de benim yanımda dedikodumu yapıyor. Keşke cevap verseydim. Kimbilir belki cevabını şu an bile verebilirim :))

Onlar benim arkadaşım değilmiş kesinlikle.

Buda geldi, geçti. O kadar çok şey öğrendim ki bu süre içersinde. Sizinle paylaşmak istedim yaşadıklarımın bir kısmını.

Evet bir zamanlar eziktim. Bunu da biliyordum aslında. Ama ben hep kendime;

Diyordum :)))

Evet, aynen bakışlarım böyleydi, duruşum böyleydi. Ezik insanın duruşu böyledir. Belki sizlere de tanıdık gelmiştir bu duruş, bu bakış :))

Okuyan herkese teşekür ederim.