Sağlıklı, Sevgi Dolu, Mutlu Çocuklar Yetiştirelim

Önce konuya deyinmeden bu yazıyı yazmama sebep olan kendi tecrübemi yani yaşadığımı paylaşmak istiyorum..

Ben yüce Allah ın bir kadına anneliği nasip etmesinin değerini bilmek gerekiyor diye düşünüyorum. Kaldıki zaten bu düşünce olmadanda ilk sırada bir anne için çocukları gelir. Benim içinde öyle. Bazen kendi SIKINTIlarımı yaşarken ya çocuğunun hayatında olsaydı bunlar şükür et sana öldü ona olmasın derim.yani bilmiy benmi aşırı anaç ruhluyum insanlarmı yanlış düşünüyorlar bilmiyorum.

Çocuğum doğal olarak ayrıldığım babasına çok düşkün. Çocuklar için anne de, baba da en önemli kişiler. Onların bu dünyasını bozmaya veya onları hayal kırıklığına uğratmaya hiçkimsenin hakkı yok.

Arkadaşlarım bazen bana biz senin yerinde olsak çocuğu babasına hiç göstermezdik sana yaptığından dolayı sen ayrıldın doğal olarakta çocukta onun yüzünden babasız büyüyor diyorlar. Tamam doğru ama özaman bende aynı şeyi yapıp yani çocuğumla babasının iletişimini görüşmelerine razı gelmesem çocuğuma zarar vermiş olmayacak mıyım?

Nerede kalır ki o zaman annelik? Allah onu bana verdiyse o benim canımdan öte candır, ben ona kıyabilir miyim ki? Benim çok iyi niyetli olduğumu söylüyorlar hata yapıyorsun diyorlar ve bana çok saçma geliyor bu.

Hatta düğününe bile çağırmayız diyorlar. Yuh diyorum artık. Çocuk daha 6 yasında ve şimdiden geleceğe dair intikam planları bile yapmak hangi pskoloji anlayamıyorum. Kaldı ki o da çocuğumun babası Allah tarafından onun en büyük hakkı çocuğunla görüşmesi vs.

Birde çocuğumun en mutlu gününde elbette babası ve baba tarafı olacak. Ben rahatsız olsam da o benim sorunum artık. Kaldı ki aradan kaç sene geçmiş olacak kimse kimsenin umurunda bile olmayacak. Herkes hakkını Allah a havale eder ve kendi hayatına bakar.

Bu yazıyı yazma sebebim benim arkadaşlarım kültürlü olmalarına rağmen böyle düşünüyorlar ve üzülüy dışarıda da böyle düşünen ve çocuklarına zarar veren anne babalarda var mıdır diye.

Ne yaptığımdan şüphem var ne de övgü almak için yazıyorum bu yazıyı. Olması gerekeni yapmak zaten takdir gerektirmez. Sadece daha bilinçli ebeveynler olarak daha mantıklı ve çocuklarımızın mutluluğunu sağlığını ellerinden almayalım istiyorum.

İnşallah sizler de bu tarz düşünen insanlar bilmiyorsunuzdur. Eğer varsa bilinçlendirin lütfen. Çocuklarımız bizim canımız ve geleceğimiz. Nefret dolu bencil ve hoşgörüsüz çocuklar yetiştirmeyelim. Allah herkesin evladını bağışlasın ve hep çok mutlu olsun o güzel küçük yürekleri.