Çocukluğumuzun Gökkuşağında Asılı Kalan Yaşanmışlıkları!

Aslında bugün karşılaştığın bir soru beni oldukça duygulandırdı. Kısa sürede olsa çocukluğumun o güzel günlerine gittim. Geçmiş yaşanmışlıkta olsa, hayatımın zaman güzergahındaki ikinci durağım oldukça mutlu etti beni. Belkide masumluğumuzdandı, belkide sosyalleşmeye fırsat veren o zamanlar oldu buna etken bilmiyorum. Her şey oldukça masumdu, küsmelerimiz, vedalarımız haberlice olurdu. Ortalardan bir anda kaybolup gitme huylarımız yoktu. Kankalarımızı en az sevgililerimiz kadar kıskanır değer verirdik. Aslında çocukluğumuza dair o kadar güzel anıları varki satırlara sığmaz. Hadi şimdi herkes asılı kaldığı çocukluğunu gökkuşağından alsın ve çocukluğunun rengini söylesin. ☺

1)Çizgi film kuşağının çocuklarıydık

Herkesin kendince izlediği takip ettiği çizgi filmleri vardı. Atom karınca, Ayı yogi, Bugs Bunny, Sevimli Hayalet Casper, Tom & Jeryy. Ve daha bir çoğu.. Sıkı takipçileriydik bunların biri biter diğeri başlardı. O çizgi filmlerde bize aktarılan masumluğu içten içe alırdık hissederdik. Aklımızda sadece iyilik, yüreğimizin derinliklerinde ise merhamet taşıyan çocuklardık biz. Bakmayın şimdi güven duvarlarının aramıza girdiğine buna sebep olan bir çok şey var aslında.

2)Akşam ezanı eve dönüş çağrımızdı

Yazın sıcağına aldırış etmezdik; yanmışız, terlemişiz hak getire. Dilediğimizce koşar, düşer kabuk bağlayan yaralarımızı çocukluğumuzun nişanesi gibi taşırdık en güzel hayalleriyle birlikte. Annemizin hadi oğlum/kızım yemek hazır sesiyle noktalardık o saatlerin programını. Bazılarımız akşam yemeğinden sonra gene müsade isterdi. "Anne/ baba söz evin önünde olacağım". İşte böyle çocuklardık biz sözümüzü tutan ama bir taraftanda gözümüz oyunlarda,dışarlarda dostluklarda olan çocuklardık.

3)Tehlikelerden çok korkmazdık

Hani derler ya deli cesareti, işte tam bize uygun bir sözdü. Kalıplarımız yoktu tehlikeler bizlere oyun gibi gelirdi. Mesela şu an yaşadığımız aşk'lar yüreğimizi kanatan yaralayan, düşünsenize biz o savaşlara çocukken girebilecek cesarette çocuklardık. Sevginin, aşkın tanımını dahi yapamazken tek bildiğimiz masumca saatlerce izlemekti birlikte oyunlar oynama hayalleriydi. Hele birde aynı yerde saklanıyorsak. Elma demeye gönlümüz varmazdı, güzel anılar biriktirdik bugünümüze.

4)Mahalle arası maçlarımız vardı

Kendimize kaptan seçerdik o bizlere maç ayarlardı. Kötü oynayan arkadaşlarımızı silemezdik açığını kapatmak için var gücümüzle çalışırdık. Birilerinin açığını çıkarmak o çocuk aklımızca bile ayıp sayılırdı. Keşke şimdi çocukluğumuzun güneşi vicdanlarımıza vursada bir çok yanlışın, ayıbın farkına varabilsek. O günlerde büyümek isterdik en azından lambayı açacak kadar. Şimdilerde büyüdük o zamanın hayalleri çoktan özlemlerimiz oldu bile.

5)Sıcacık aile sohbetlerini dinlerdik

Anlayıp anlamamak umurumuzda olmazdı. Amacımız bir ses duymak o sese yönelmekti. Şimdilerde onu yapmıyor muyuz? Boşluklarda asılı kalan kimliklerimizi hangi sessiz, kırılası aynaların avlusunda aramıyoruz ki, sobaların güğümünden çıkan o suyun çıkardığı ses şu an eminimki bir çok sesten bile daha tatlı geliyordur. Belki şu an dinlesek hiç bir anlamı olmayan o ses. :)

#Maidetta can sıkıntısı.