Sorun Nedir, Nasıl Başa Çıkılmaz?

Temel Reis'e göre ıspanak stoğunun bitmesi, arıcıya göre arılarının dişi arılar tarafından ayartılarak - ki burada dişi arılardan kasıt, dişi arıların topu kadar cüssesi olan ve bir ' tek ' olan kraliçe arıdır - bir daha ' ev ' belledikleri kovana adım atmayıp hovardalaşması olabilir.

Tüm bunlar ne mi olabilir? Elbette bir sorun olabilir. Kulağa iç açıcı gelmedikleri aşikâr.

Sorun, sorunlar... Kime göre ve neye göre?

Böcek fobisi örneğini ele alarak konuya dalmam gerekirse... Bu fobi pek de istenen bir durum değildir, değil mi? İstenmiyorsa ve hayatını ' mutlu ' idame ettirmene engel oluyorsa bu bir sorundur, evet. Lakin bu fobiye sahip biri için sorundur, benim için değil. Bir gün odaya bir örümcek gitmişti. Nasıl olmuşsa hiç el değmemiş, sulak yerde yetişmiş hayvancağız. Hani biraz daha büyüse ' ev hayvanı ' diye sahiplenebileceğiniz türden bir şey...

Cevval, ürkünç ve tüylü... İğrenç kısacası ama... (Kime göre ve neye göre?)

İnsanı huzursuz eden bir yan var görünüşünde hani... (Kimi huzursuz eden, neden huzursuz ediyor?)

Bir arkadaşım vardı ve böceklerden aklı kaçardı.

Kaçardı kaçmasına ama terliği aldığı gibi hayvanın üzerine indirmekten de geri kalmamış olacak ki, o hayvan şu an aramızda değil. Son gördüğümde 0.1 dm boyunda yere yapışmış bir vaziyette uzanmaktaydı. O an, orada, o kız için sorun ortadan kalkmıştı elbette. Herkes mutlu 'gibi' görünüyordu, ben hariç. Kız o hayvanda bir 'ucube' görmüş olabilirdi. Ben ise kara kara bakan bir çok göz ve en az o kız kadar korkmuş, boyundan dolayı uyuşuk bir hayvan gördüm. Velhasıl, ölümüne engel olamadığım o örümceği üç gün boyunca düşündüm.

Ne kayıp ama... Kimisi için sorunlarıyla baş etmek o örümceği öldürmek kadar kolaydı işte.

'' Neden yaptın, ben atardım. '' dedim.

'' Isırırsa hastanelik eder! '' miş...

Çirkin ve olağan dışı görünmesi, hükmedebileceği bir büyüklükte olması değilmiş yani asıl sebep ya da sadece örümcek olması değilmiş işte...

Sadece yüzüne baktım ve düşündüm, '' Evet kızım, o örümceğin bu odaya girmekteki tek amacı seni bulup olduğun yere 1.70 mıhlamaktı. Bunu o çarpık çurpuk bacaklarından anlarım ben. Evet, soksa seni öldürebilir hatta bir Spiderman'a çevirebilirdi, tabii ki şanslıysan... Bunu da o keskin dişlerinin arasından fısıldadı... '' sonra da oradan ayrıldım.

En az örümceğin hayatta büyük mücadeleler verip yaşama tutunması, türlü zorluklara karşın ölmeyip eceline tıpış tıpış gelmesi - ecel=oda - ve terliğin altında ezilerek ölmesi kadar trajikti hayatın ta kendisi... O kıza gelirsek, bana göre el kadar örümcek misali küçüktü onun sorunu, ezdi ve bitirdi. Keşke her sorun ezip pestilini ayaklarımızla çıkarabileceğimiz kadar küçük olsa... Hani en azından kendi kendimize yetebileceğimiz kadar küçük...

Isırmadan hastanelik edebilecek birçok şey biliyorum.

Bir insan... Çevresindekilerin duygularını, sözlerini umursamayan biri olabilir bu. Suçsuz birine iftira atan onlarcası ya da kendisine verdiğiniz aylarca emeğin içine bir günde eden insanlar tanıdım ben. Böylelerinin bir ısırıktan daha çok zarar verebilecekleri çok açık. Bize, bizlere...

Benim sorunum ne mi peki? Hareket eden sıranın altına küçük bir kızın elini koyup bekleten bir başka küçük kızın zihniyetiyle, bu kız kalemini yerden alıp sıraya koyduğu her seferinde yeniden yere atan alaycı çocukların zihniyetiyle, yine bu kız okul değiştirdiğinde daha kötü bir okuldan geldiğini sanarak onu üç ay boyunca sözlü taciz eden zihniyetlerle ya da bu kız sınıfta soru sorduğunda ve konuştuğunda arkasından veyahut önünden cıklayıp, sesini yansılayan ve bir iyilik yaptığında bunu lütfedermiş gibi söyleyen insanlarla benim sorunum. Kendimle veya bunlar dışındakilerle değil...

Kendimle değil dedim, biliyorum. Biraz da kendimle aslında, tüm bunları susup içine atan o küçük kızla... Biri annemin ördüğü şapkayla alay ederken ya da bir diğeri ses tonumla, davranışlarımla alay ederken uysalca bir süre susup bir köşede ağlayarak geçmesini bekleyen kendimle sorunum. (Asla geçmiyor, çıkardığım yegane sonuç bu.) Derdimi anlatamamakla, susup dinlemekle ve içime atmaya devam etmekle...

En başında da kendime değer vermemekle, kendine değer veren biri bunlara müsaade etmezdi çünkü. Başkalarının istediği gibi olmakla, geberirken iyiyim demekle, sürekli aşağılık hissetmekle ve tüm bunların aslında böyle olmadığını bile bile devam etmekle aynı ezikliği hissetmeye...

Biri gözlerimin içine bakıp başkalarından dinlediği sözleri bana sıralarken kendimi savunmamakla ve ''Anlatacağın var mı?'' dediğinde susup ' balık ' gibi bakmakla. '' Ne de olsa duyacağını duydu, ne desem de bana inanmayacak zaten.'' dedi içimdeki ses ve sustum. Sadece baktım ve böylece onun gözünde sorunlu olarak kaldım. İşte bu kadar. O gezintiye çıkmış gariban örümcek gibi bir kör terliğin kurbanı oldum.