Sokaklarda Büyüyen Son Nesil; 90’lı Yıllarda Yaşayan Çocukların Hatıra Dolu Hikayesi

Nasıl geçti habersiz, o güzellerim yıllar? Gerçekten de öyle ama çok güzel yıllardı. Belki içinde hüznü de yaşadık, mutsuzluğu da, sevinci de tattık, mutluluğu da, karamsar da olduk, belki çok ağladık, ama hep umut doluyduk, ümitliydik gelecekten.

Ya öyle çok şey istemezdik, ufak detaylar bizi mutlu ederdi. Çok paraya ihtiyacımız da yoktu, (eski parayla) beş yüz bin işimizi fazlasıyla görürdü. Para olmasa da olurdu, onun yerine gazoz kapaklarımız vardı, kağıt para yerine sigara kağıtlarımız vardı.

Ellerimiz kirlenirdi, beynimiz değil. Dizlerimiz kanardı, yüreklerimiz değil. Üstümüz kötüydü belki ama düşüncelerimiz değil. Özlemle, saygıyla, sevgiyle anılacak o günler, ne güzeldi değil mi?

Her şeyimiz vardı ama her şeyimiz. Bir ekmeği kaç kişi bölüşürdük. Bazen bir tas çorba doyururdu tüm benliğimizi, midemize bakmamıza gerek yoktu, doyduk mu diye. Yokluk içinde varlık yaşadığımız dönemlerimizdi.

İbrahim Erkal’ın bir şarkısında;

Çare gelmez ağlamaktan, ayrılır mı et tırnaktan? derdi.

Bu şarkıyı dinlediğimde, ağlayarak bir şeyi yaptıramayacağımı sanıyordum. Ama gerçekten öyleydi, ne kadar ağlasak da çare gelmezdi. Kardeştik biz, arkadaştık, ayrım yapmazdık, o şucu, bu şöyleci demezdik. Tüm kültür farklarına rağmen, arkadaşlarımız etti, biz tırnak ve hiç ayrılmadık o zamanlar.

Neler yapardık peki aklınızda canlanmaya başladı mı? Ne yerdik, ne içerdik, ne giyerdik, ne izlerdik, ne severdik bunların hepsinin cevabını vermeye çalışalım. Eksiklik insana mahsustur, unuttuğumuz çok şey olacaktır, belki yazamadığımız, sizler de bunları yoruma ekleyebilirsiniz.

Okul günleri

Belki hayatımızın hatırlayabildiğimiz ilk anıları okulla başlamıştır. Okul öncesini hatırlayan var mıdır, bilemem. Mavi önlüklerimiz vardı, kolalı veya dantelli yakalıklarımız, cebimizde mendilimiz de eksik değildi.

Beslenme çantamızı hazırlamıştı annemiz, suluklarımızın içi doluydu. Bir de boyumuzun yarısı kadar da çantamız vardı. Eee ne yapacaksın yaşın daha yediydi.

Teneffüs zili çaldığında bir anda koşmaya başlardık, çünkü zamanımız kısıtlıydı. Kantine mi gidelim, yoksa top mu oynayalım? Tebeşir getirip sek sek mi çizelim, yoksa simit mi oynayalım?

Kokulu silgilerimiz boynumuzda, ismimiz nöbetçi listesinde, kara tahtada en çok konuşanların isimleri de yazılı. Öğretmenim Ahmet saçımı çekti sesini de duyduk mu?

Sokak oyunları

Okuldan gelirdik, hemen önlüğümüzü çıkarır dışarı koşardık. Arkadaşların evlerinin zillerine basar onları da çağırırdık. Acele etmemiz lazımdı. Çünkü akşam ezanı okunana kadar izin almıştık, hava kararacaktı. Sonra eve gidip ödevlerimizi yapacaktık. Erken yatacaktık, erken kalkmamız lazımdı.

Sokak futbolu

Top oynardık. Topun sahibinin kurallarına göre oynardık. Topu atan alırdı, patlatan parasını öder, topun sahibi istediğini oynatır, istediği zaman topu alıp giderdi.

Dönme dolap

Lunaparklarımız evimizin önüne kadar gelirdi. Uzak yerlere gitmemize gerek yoktu. En sevdiğimiz dönme dolaptı. Zile basıp annemizden bunlara binmek için az para istememişizdir. Anne 500 bin atsana! Kızlar ya sek sek oynardı ya ip atlardı. Bazen dansa davet oynardık. İlk centilmenliği kızları dansa kaldırarak çocukluğumuzda yapmıştık.

Sinek ilacı arabası

Peki sinek ilacı sıkan aracı hiç kovaladınız mı? Komşunun bahçesindeki ağaçtan meyve koparmadım demeyin.

Leğende banyo

Hafızanızda canlandı mı bu kare. Kış aylarında sobanın yanında yıkanırdık, yaz aylarında banyoda. Üşümeyelim diye ne fedakarlıklar yapmışlar. Bu anı yaşamayan var mıdır o nesilde merak etmedim değil.

Neler izlerdik?

Sokaktan döndük ama nasıl terledik kim bilir. Aslında ödevimizi yapmamız lazım ama televizyon izlemek istiyoruz. Şimdi esamesi olmayan programları o zamanlar ne güzelde izlerdik.

Adam olacak çocuk

Biz adam olmayı ondan öğrendik. O kadar güzel öğretti ki bize. Kitap okumayı, süt içmeyi, dişleri fırçalamayı bize o kadar iyi öğretti ki onu izleyip de adam olamayacak çocuk yoktu.

O bizim Barış abimizdi. Yaşayanların gözünde nasıl canlandı ama. Bazen şarkı da söylerdi masal gibi dinlerdik onu. Keşke yine söyleyebilseydi de biz çocuk olsaydık.

Hugo ve Tolga abi

Hep arayıp tuşlara basmak istemişimdir. Ama telefon yazmasın diye evdekilerden ret cevabı almışımdır. Çocukluğumuzda tanıdığımız en kötü karakter cadı Sila'ydı. Düşünün bizden zarar gelir miydi?

Süper baba

Bana bir masal anlat baba, içinde tüm sevdiklerim olsun diye başlardı. Ne güzel aile dizilerimiz vardı. Bizim ailelerimizden daha iyi aile örneğiydi.

Bizimkiler

Katil vardı, sarhoş Cemil, kapıcı vardı onlar Bizimkiler’di. Gerçekten de bizim içimizden olayları, insanları barındırıyordu. Onları izlerdik biz.

Şahane Pazar

Pazar günlerimizin eğlence programıydı. Bunu izlemeden uyumazdık. Genci, yaşlısı her kesime hitap ederdi. Bunu izler yarısında uyurduk.

Eşyalarımız

Şimdi hafızanızı zorlasanız neler çıkar neler. Bunlardan birkaçını ben söyleyeyim sizlere. Radyolarımız vardı, hatta hem fener görevi görür hem radyo. Tüplü televizyonlarımız vardı.

Çamaşır makinesi

Şimdiyle kıyaslanamayacak kadar nostaljikti eşyalarımız. Merdaneli çamaşır makinemiz. Bazen evin içinde yer değiştirdi hatta çamaşır makinemiz hatırladınız mı? :)

Soba

Sobalar yanardı, bir gözünde kestane veya patates pişerdi. Bazen üstünde yemek ısıtılır, çay demlenirdi. Yarın okulda giyeceklerimiz soba teli üstünde kurutulurdu. Portakal kabuğu da atardık mis gibi kokardı ev değil mi ?

Artık mazide mi kaldı bu anılarımız? Özlenmiyor mu hiç? Unuttunuz mu bütün anılarınızı?

Oyuncaklarımız

Biz yılan oyununu ilk tetriste öğrendik. 3310 Nokia telefonunda öğrenen nesil değildik. Atarimiz vardı, ördek avlardık, araba yarışı yapardık, mario ile prensesi kurtarmaya çalışırdık.

Neler yerdik?

Yumiyum, cino, sulugöz, leblebi tozu, meybuz, patlayan şeker, çitos vb. neler vardı neler. Hepsi dün gibi aklımızda değil mi?

Daha neler var yazamadıklarımız, çok uzun olsun istemiyorum. Sizi 10 dakikalık da olsa eskilere götürüp, nostalji yaptırabildiysem ne mutlu bana. :)

Derinkuyu