İnsanlar İkiye Ayrılır: Babası Hayatta Olanlar ve Olmayanlar

Yüreğimi in en hassas noktasınaa dokundun. Gözlerim dolu dolu okudum. O kelimeyi kullanmaktan kaçtığımı Size baba diyebilir miyim espirisini dahi yapamadığımı, arkadaşımın babası evine misafir gelince daha önce hiç düşünmediğim ama asla yaşayamayacağımı o an farkedip gözyaşlarımız zor tutuşumu, bayramlarda herkes babasının elini öperken ben abilerimin elini öptüğümü kimseye söyleyemesem de en çok bayramlarda eksikliğini hissettiğimi okudum burda... 5 yaşında kaybettim babamı babasını gören ama babasız büyüyen baba sevgisinden hep noksan hep eksik kalan bu yüzden daha küçücük çocukken evcilik oynarken bile en olgun davranmak zorunda kalan okurken en ufak bir tembellik yapma lüksü olmayan çünkü bir an önce kendi ayakları üstünde durması gereken biri olarak büyümemi okudum burda, evlenen kızların evden çıkarken babalarıylaa sarılırlar ya bir duygusallık olur herkes ağlar işte o anlarda kendi babasızlığıma ağladığımı babasının nazlı kızı hiç olamadım ki evimden çıkarken sarılıp ağlayacağım babanın yoklupuna ağlayayım diye düşünüp kendimi avuttuğumu okudum... Sen benim hep içimde yaşadıklarımı kimseyle paylaşamadıklarımı yazmışsın ağzına yüreğine sağlık... Dediğin gibi babamın mezarıyla bile aynı şehirde değilim Üniversitede öğretmenlik okurken öğretmen olunca yapacağım ilk şey babama gidip baba kızın öğretmen oldu için rahat olsun diyicem diye hayal ederdim. Öğretmen oldum ilk yaz gittim dediklerimi yaptım baba kızın öğretmen oldu geldi sana kimseye muhtaç değil bu yetim kız nasıl büyüyecek diyen herkese inat büyüdüm okudum öğretmen oldum geldim dedim.. Senin daha yeni acın taze. Rabbim sabır versin benim Çok zaman oldu alıştım ama hala eksikliğini hissettiğim anlar oluyo o anlarda yüreğimin sızısını anlarsın sen... Allah rahmet etsin babalarımıza 😳

Benim babam ben küçükken öldü ama bir mezarı bile yok peki neden mezarı bile yok biliyormusunuz?

Çünkü benim babamın mezara ihtiyacı yoktu ki mezarı olsa onu toprak bile kabul etmezdi zaten
Ben babamı kalbime gömdüm öyle benim babam yok demek üzmez insanı var demek zaten üzmez ama insanı en çok ne üzer biliyormusunuz?

Ne yok diyememek nede var diyememek insanı en çok arafta kalmak üzer

Hani ne siyah nede beyaz gride kalmak gibi

Hani ne cennet nede cehennem arafta kalmak gibi

Baba dersinde alışkanlıktan yoksa ne baba demek istersin nede baba yarısı olarak amca

Herkesin içinde öldü diye haykırmak istersin ama dudaklarından sadece
"Yaşıyor" kelimesi dökülür hergün kızını parka götüren kızını sarılıp öpen babalar görürsün ya birden boğazın düğümlenir sesin çıkmaz kalbin parçalanır içinde yaşayamadığın çocukluğun isyan ederken sen sadece yürümeye devam edersin

Ben bilmem o yüzden size soruyorum babalar masal okurmuş öyle duydum peki gerçekten öylemi bide şey babalar elinden tutup parka markete falan götürüyormuş doğrumu

*Bir kız çocuğu elinde şekeri
İşte ben şekeri düşen kız çocuğu

*Bir kız çocuğu sokakta oynar
İşte ben oynarken yere düşen kız çocuğu

Baban vardır yaşıyordur ama sarılmazsın. Gölgesinde dinlenemezsin mesela. Diğer babalarının kızları gibi pamuk prenses gibi hissedemezsin. Delicesine kıskanırsın o kızları.. Doyasıya baba diyemezsin. Yaşıyordur o halbuki nefes alıyordur. Ama bazen acımasızca keşke yaşamasa dersin. Ne var diye sevibebilirsin ne yok diye üzülebilir.. İki duygu arasında hapis olursun adeta.. Kalbine bir kurşun gibi saplanır ve günden güne erir içinde. Neden sevmedi ki dersin. Sahi bir insan evladını neden sevmez ki...

Babacığımı yıldızlara göndereli tam 9 sene oldu. Yazdıklarını babasını kaybetmeyen biri olarak okumadım yani, bu nedenle boğazım düğüm düğüm, gözlerim yaşlı şu an. 😢 Allah babalarımıza rahmet eylesin inşallah. Bu arada annemin babası var ama yok gibi. Anneme sarılıp onu hiç öpmemiş biliyor musun, üstelik kendisi öz dedem oluyor. Annem 60 yaşına geldi neredeyse, üzülmüyor değil tabii ama ben çok kızıyorum dedeme. Hayattaki en büyük hatalardan biri belki de anne baba olamayacağını bildiği halde bu dünyaya evlat getirmek... 😡😔

Şahsen benim ki hayatta ama benim için yaşıyor sayılmaz özlemiyorumda ne varlığı nede yokluğu umrumda olmayacak bir yabancı benim için... varlığını önemsediğim tek insan evladı var burada oda burada tanıdığım güzel kalbe sahip varlığını hissettiğim sevdiğim tek arkadaşım ^^

Ağlattın beni... altı yıl oldu babam vefat edeli. Hergün ona anlatmak istediğim akıl vermesini istediğim birşeyler oluyor hayatımda. Ya da sadece karşılıklı birer kadeh rakı içsek de sohbet etsek dediğim😊 özlemek hafif kalıyor. Kafamda ya da yalnızsam yüksek sesle onunla konuşuyorum sık sık. Babam olsa ne yapardı diyorum. Baba-kız sahneleri olan herhangi bir film vb. seyredemiyorum. Bir tarafım hep yarım olacak biliyorum

Öncelikle basın sağ olsun zor bir durum bende 3. katagoriye giriyorum sanırım babası hayatta olup da olmayanlar onun bana kızım demisligi yok benim ona baba.. Nasıl oluyor biliyor musun özgüvensiz oluyorsun bir kere ne kadar güçlü görünmeye calissan da aslında güçsüz oluyorsun sana ilgi gösteren umut veren ilk kişiye bağlanıyorsun ayrılıklar zor geliyor ve zamanla fark ediyorsun o insan sana baban gibi davranmış baban gibi katı baban gibi acımasız ama vazgecememissin neden mi çünkü alışıksın o duyguya sana tanıdık geliyor bir zaman sonra herşeyin farkına varıyorsun seni baban bile sevmemis o niye sevsin ki iste o zaman ne babanın sevmeyisi ne de sevdiğin adamın sevmeyisi umrunda oluyor bakiyorsun yıpranan sadece sen olmussun yoluna bakıyorsun