Hayvan mı insan mı?

Her şey aslında insanların içinde var olan o vicdan duygusuyla başladı.

Küçükken kuşlara sapanla vurarak,sokak kopeklerine "sakın yaklaşma ısırır"sözleriyle onları kendi içimizden uzaklaştıran insanlar, kedilerin kuyruklarını sıkarken hiçbir şey söylemeyen ebeveyinlerle büyüdük çoğumuz.

Gittikçe içimizdeki hayvan sevgisini öldürdük çoğu kez fark etmeden, çoğu kez bilerek ve isteyerek... Ve sonra hayvanları sevmemek herkese normal gelmeye başladı. Sokakta tepiklenen köpekleri görenler bakıp geçti, kedinin elini kesenler zevk almaya başladı. Yemek vermeyenler arttı...

Kendimize insan dedik ama insan olmayı beceremedik bir türlü çoğumuz insanın ne demek olduğunu bile anlamadan kendine insan dedi.

Oysa çok basit 'İnsan' olmak. O kadar basit ki sadece içinde beslemen gereken iki duygu var.
Vicdan ve sevgi.
Ama çoğumuz zor yolu seçip kalplerimizi kibir kin nefret ve öfkeyle doldurduk.

Konuşamıyorlar malesef ama konuşmamaları onları bizden geride bir varlık olarak görmemize neden olmaması gerekiyor. Aslında birçoğumuzun yapmadığını, gözleriyle yapıyorlar. Gözleriyle konuşuyorlar.
Bizlere muhtaçlar. Yemek isteyemiyorlar ancak sen verirsen yiyebiliyorlar. Ancak sen verirsen karınları doyuyor.
Ve sana teşekkür edercesine bakıyorlar.

Çaresizler. Sokakta kötü niyetli birisi yakalayıp bacağını, kuyruğunu kestiğinde hiçbir şey yapamıyorlar..

Çok şey anlatmak istiyorlar, bir çoğumuz da anlıyoruz. Ve aslında bizlere sevgiyi, şefkati, vicdanı öğretiyorlar. Vicdanımızı köreltip bu duygulardan mahrum bırakıyoruz kendimizi.

Bizler kadar güçlü değiller bu hayatta ama bizlerden daha sevgi dolular.
Aslında bizlerden daha çok 'İNSAN'lar..

*Samsunda domuzu linç eden 'hayvanları' kınıyor ve Allah'a havale ediyorum.