Zorba Olma, İnsan Ol: Siber Zorbalık Nedir?

Teknolojinin gelişimi ve çirkin insanların artışı ile birlikte teknolojiyi kullanış amacından saptırıp, kendileri kadar çirkin işlere alet eden insanlar var. Bu insanların, karşısındaki insanın duygularını hiçe sayarak son zamanlarda en çok yaptıkları şey siber zorbalık.

Ortaokul zamanında, sınıf arkadaşlarım tarafından yapılan kalp kırıcı bir şaka ile birlikte benim de önceden yaşadığım bu durumu sizlerle paylaşmak istedim. Hadi başlayalım.

Karşındaki insanın acısını görmeden yargılamak o kadar kolay ki.

İnsanları gerçek hayatta yargılamak o kadar kolay değil. Karşınızdaki insanın vereceği olası sert tepkiler, anlık duygu değişimi kalbinizde ufacık bir merhamet taşısanız bile hemen sizi etkiler ve nefretiniz ne kadar kuvvetli olursa olsun yargılamadan önce biraz düşünürsünüz. Fakat sosyal medyada işler ne yazık ki bu şekilde yürümüyor. Karşınızdaki insanın yüzünü, o anki hislerini, mimiklerini görmediğiniz sürece o kişiyi istediğiniz kadar yaralayabilirsiniz. İşte bu olay, siber zorbalık diye biliniyor.

Sonu çoğu zaman ölümle bitiyor.

Siber zorbalığa uğrayan kişiler yaşadıkları bu kötü olay sonrası ya çeşitli ruhsal problemlere sebep oluyorlar ya da intihar ediyorlar. Sonuçlar yapılan zorbalığın boyutuyla değil, zorbalığa uğrayan kişinin hassasiyetine göre değişiyor.

Yeme bozuklukları, anksiyete, depresyon ve daha nicesi..

Bunlar, siber zorbalığa uğrayan insanların yaşadıkları problemlerden sadece birkaçı. Sonuç ölümle bitmediğinde bu insanlar evden dışarı adım atmaya korkar hale geliyor, çeşitli konular hakkında takıntıya sahip oluyorlar, depresyondan asla çıkamıyorlar.

En çok kelimeler acıtır.

İnsanların bunu öğrenmesi gerek. "Şişmansın, çirkinsin, başarısızsın, sen bir hiçsin." Sadece kendi egolarımıza yenilerek söylediğimiz bu sözler, karşımızdaki insanı intihara kadar sürükleyebiliyor ki bir insana intiharı bir saniyeliğine bile düşündürmek, bir insanı kırmak bile ne kadar korkunç bir davranışken. Birbirimizi sevmeyi öğrenmeliyiz. Birbirimizin acılarına, sorunlarına, mutluluklarına, hüznüne ortak olmalıyız. Çünkü birimizin halinden, sadece bir diğerimiz anlayabilir.

Hiçbirimiz kendi isteğimizle bu dünyaya gelmedik. Zaten yeteri kadar can sıkıcı olan dünyayı, özünde bizimle aynı olan birini üzerek cehenneme çevirmesek olmaz mı?

Peki siz en son ne zaman birinin canını klavyede tuşladığınız birkaç kelime ile sıktınız? Yoksa amacınız sadece küçük bir şaka mı yapmaktı? Belki de okuyup kafaya takacağını bile düşünmediniz.