Masum Hayatımda İlk Travmam

Öncelikle konuyu daha rahat anlamanız için kendimden biraz bahsedeyim, ben 21 yaşında erkekten kadına cinsiyet geçişi sürecinde olan bir trans bireyim. Aslında anlatmam gereken çok şey var ama bu Bence'nin konusu başka. Bu Bence'nin konusu hayatımda bana evrenin vurduğu ilk tokat olacak.

Bir zamanlar herkesin olduğu gibi ilkokul öğrencisi minik masum bir çocuktum.

O zamanlarda bile diğer çocuklardan farklı olduğumu fark etmiştim, fark etmemem imkansızdı zaten sürekli yüzüme vurulan o malum kelimeye defalarca maruz kalırken. 🙂 Farkında olsam da ne nedir ne değildir bilmiyordum çünkü çocuktum, zannettiğim ileride de hayatım çizgi filmlerde bize gösterilenler kadar hafif olacağıydı.

Yaklaşık 8 - 10 yaşlarındayken, nereden duydum nereden aklımda kaldı bilmiyorum ama bir şehir efsanesi bana bir umut ışığı olmuştu, belki sizler de duymuşsunuzdur bunu;

Gökkuşağının altından geçen cinsiyet değiştirir.

O zamanki çocuk aklımla bunu hazır kafamda tutmuştum, bu olayların geçtiği zamanlarda Ankara'da yaşıyordum ve sitemizin dışına çıkmam ailem tarafında bana yasaklanmıştı neticede küçük bir çocuktum klasik aile endişeleri.

Yağmurlu bir gündü bir anda aklıma gök kuşağı geldi hemen bisikletimi alıp parka indim.

Ve o gökkuşağı çıkmıştı, hayatımda çok gökkuşağı görmedim, bu beni heyecanlandırdı hemen bisikletimi o tarafa doğru sürmeye başladım, önümde minik bir kum tepeciği vardı normalde üzerinden bisikletle geçebiliyordum, o hızla giderken üzerinden geçmeye çalıştım ve düştüm. Hafif sıyrıklar dışında bir şeyim yoktu bisikletimi kaldırıp ilk defa ailem olmadan sitenin dışına çıktım, genelde okul haricinde pek izin vermezler ama çok aman aman bir yasak da değildi bizim için.

Tabi ki doğal olarak gökkuşağının altından geçmek imkansızdır, heyecanla ona doğru gittiğim gökkuşağı bir anda yok oldu, o zaman kendimi ilk defa yalnız hissettim, mahalle içinde dalga geçenler vardı tabi ki ama sanki inandığım şey benimle dalga geçip elimdeki mutluluğu çalıp götürdü bu belki büyük bir şey gibi gelmeyebilir ama o yaştaki çaresiz bir çocuğa göre ağır bir şeydir.

O zamandan beri hayata karşı sürekli temkinli davranmak zorunda hissettim, sanki sürekli önümde bir kalkan tutmak gerek.

İnsanlarla konuşurken ya da bir şeylere inanırken bu kalkanı önümden ayırmamak zorundaymışım gibiydim, ki halen de öyleyim sonuçta bir daha salakça bir duruma düşmek istemiyorum ama o kalkan çok ağır bir kalkan, altından kafes, onu kullanmanın da hayatımın birçok rengini görmememe neden olduğu kesin.

Okuduğunuz için teşekkürler 😉 Hayatta herkesin çocukluk zamanlarında kendisini derinden etkileyen şeyler vardır ve bunlar aslında bizim şu anki kişiliğimizde büyük rol oynuyor, bazen zalim gözükmek istiyoruz bazen intikam almak bazende kabullenemiyoruz bazı şeyleri.