Dinsizler kimdir? Neden bu kadar yanlış tanınıyoruz?

Neden sürekli olarak kendini dindar olarak nitelendirdiği halde ciddi anlamda ne kendi dini hakkında ne de karşı çıktığı felsefi düşünce sistemleri hakkında hiçbir şey bilmeyen din fanatikleri tarafından yanlış tanınıyor ve sürekli alakasız ithamlarla yargılanıyoruz?

Bunun en büyük sebebi yukarıda da bahsettiğim gibi bilgisizlik. Bu cahillikte değil, tembellik. Bir insan kendi inancını dahi bilmeden, kutsal saydığı kitabı eline alıp okumadan, kutsal saydığı bir inancın tarihini, şartlarını okuyup, araştırmadan, hurafe kültürü ile kulaktan dolma bilgilerle bir şeyler iddia ediyor ise o insan cahilden çok tembeldir bana göre. Ayrıca bu insan ki utanmalıdır, sırf dinsiz olduğu için yargıladığı kişiler karşısında "dindar" olarak geçinirken, karşısındaki insanın inancı hakkında kendisinden çok daha fazla şey bilmesinden...

Kısaca ben kendi örneklerim üzerinden bizi inananlara tanıtmak istiyorum. Ben bir insanım öncelikle. Kendi düşünceleri, görüşleri, doğruları, yanlışları, hataları, bakış açıları olan bir insanım. Bu özelliklerim doğrultusunda senin doğrularına inanmak, onların doğruluğunu kabul etmek gibi bir lüksüm de yok. İnanç konusunda "doğru" göreceli bir kavramdır. Ve ben senin inancını kabul etmediğim için sana ya da senin inancına da hakaret etmiş olmuyorum. Ayrıca ben bana itham ettiğin gibi kedi kesmiyorum, Müslümanlardan, Hristiyanlardan ya da diğer din mensuplarından nefret etmiyorum. Ben insanları inançları ile değil, insanlıkları ile yargılıyorum. Tıpkı senin olduğu gibi benim de değer yargılarım ve önem verdiğim şeyler var. Bunlar insanlar olabilir, siyasi görüşler olabilir, tarih ve kültür olabilir, hatta bir ırk dahi olabilir, seninle benim aramdaki tek fark benim değer verdiklerim arasında herhangi bir din olmaması. Ailem Müslüman, Yahudi ya da Budist olabilir. Bu ailemden nefret etmemi gerektirecek bir unsur değil.

Dinsizim diye alkolün dibine vurmak, her gün başka biriyle yatmak gibi alışkanlıklarım da olmayabilir. Günde iki kez duş alabilir, kendime özen gösterebilir, derslerimde başarılı ya da başarısız olabilirim. Din derslerine girmeyi reddedebilirim. Boş gezmek gibi bir lüksüm yok. Özellikle yaşadığımız ülke şartlarında senin gibi benim de çalışmam ve yükümlülüklerimi yerine getirmem gerek. Kimi zaman devlet politikalarına kızabilirim ama en az senin kadar bende vergi ödüyorum ve bu bana otomatikman en az senin kadar sesimi duyurma ve haklarımı savunma hakkını veriyor. Çok zengin değilim, aksine çok zengin olma hayallerimin yerine daha realist şeyler koyuyorum. Evlenebilirim, çocuk yapabilirim ya da kız/erkek arkadaşımla beraber yaşarım. Sana ne?

Gelelim en çok sorulan sorulardan birine. "Neden sadece Müslümanlığı eleştiriyorsunuz?" Çünkü %95 civarında insanın kendini Müslüman olarak tanımladığı iddia edilen, nüfus kağıdındaki, "Müslüman" yazısını sildirmekten "Aman başıma bir iş gelir" diye korkan insanların var olduğu bir ülkede yaşıyoruz. Bu ülkede din dersi adı altında sadece İslamiyet okutuluyor, bu ülkede sözde Müslüman olduğu söylenen ve halkın büyük bir çoğunluğu tarafından da tasvip edilen liderler, kişiler, hacılar, hocalar din kisvesi adı altında insanları uyutuyor. Bugün Hristiyan toplumun ağırlıkta olduğu bir ülkede yaşasaydım o zaman da bana çocukluğumdan beri öğretilen Hristiyanlığı eleştirecektim. Eleştirmek senin inancına bir hakaret değildir. Ancak, bildiği tek argüman "Muhammed'in Aişe ile 9 yaşında gerdeğe girmesi" olan "Dinsiz Yobazları" bu konuda benden ayrı tut. Ben nasıl ki "Tüm Müslümanlar aptaldır" diyeni dışlıyor isem, sen de "Tüm dinsizler kedi kesen şerefsizlerdir" diyeni dışla. İnsanların şerefleri, haysiyetleri, onurları, iyi bir insan olup olmadıkları, dinleri ya da dinsizlikleriyle değil, kişilikleri ile alakalıdır. Ben senin her gün yolda birlikte yürüdüğün, cafede beraber yemek yediğin, iş yerinde beraber çalıştığın, otobüse beraber bindiğin, işini gördüğümde teşekkür ettiğin kişi olabilirim. O zaman bana nasıl saldırmıyor isen, o zaman beni nasıl kişiliğim ile aramızdaki samimiyet ya da mesafe ile değerlendiriyor isen bugün de cümlelerini kurmadan önce öyle değerlendir. Aksi taktirde benden de kendin için saygı bekleme. Çünkü, saygı hak edilir.